Wołodymyr Onyśko


Wołodymyr Onyśko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wołodymyr Wasylowycz Onyśko, ukr. Володимир Васильович Онисько, ros. Владимир Васильевич Онисько, Władimir Wasiljewicz Oniśko (ur. 1 grudnia 1935 w Tarnopolu, II Rzeczpospolita, zm. 6 marca 2001 w Tarnopolu, Ukraina) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

W 1954 rozpoczął karierę piłkarską w klubie Dynamo Tarnopol. W 1955 został zaproszony do Dynama Kijów. Najpierw występował w drużynie rezerw, a w 1957 debiutował w składzie pierwszej drużyny Dynama. Łącznie w Dynamo spędził sześć sezonów, ale nie potrafił zająć stabilne miejsce w pierwszym składzie. W 1960 rozegrał 4 mecze, których jednak nie starczyło na otrzymanie srebrnego medalu Mistrzostw ZSRR. W 1961 przeniósł się do Awanhardu Charków[1]. W 1965 roku przeszedł do Łokomotywu Winnica, dokąd został zaproszony przez trenera Wiktora Żylina, który wcześniej pracował w Charkowie i znał możliwości obrońcy. Ale wkrótce trener opuścił swoje stanowisko i po zakończeniu sezonu Onyśko wrócił do charkowskiego klubu, który w międzyczasie zmienił nazwę na Metalist Charków, w którym zakończył karierę piłkarza w roku 1968[2].

Kariera trenerska | edytuj kod

Po zakończeniu kariery piłkarza rozpoczął pracę szkoleniowca. W 1969 objął prowadzenie Awanharda Tarnopol. W 1970 przyłączył się do sztabu szkoleniowego Awtomobilista Żytomierz, dokąd został zaproszony przez trenera Wiktora Żylina, w którym pełnił obowiązki asystenta trenera, a potem dyrektora sportowego klubu. W maju 1972 został zaproszony do swojego sztabu szkoleniowego nowego trenera Szachtara Donieck Ołeha Bazyłewicza[3]. W pierwszym sezonie trenerom udało się awansować z Szachtarem do Wysszej Ligi SSSR. Za ten sukces, Bazyłewicz i Onyśko otrzymali honorowy tytuł „Zasłużony trener ZSRR”. W 1977 roku pomagał Wałeriju Łobanowskiemu trenować Dynamo Kijów i przyczynił się do wygrania w tym sezonie złotych medali mistrzostw. W 1978 roku zdecydował się wrócić do kierowania zespołem i w sierpniu został głównym trenerem Podilla Chmielnicki, z którym pracował do lipca 1980. Sezon 1981 spędził w Prykarpattia Iwano-Frankiwsk, gdzie zajmował stanowisko dyrektora sportowego klubu. Po zakończeniu sezonu, wrócił do Tarnopola i potem prowadził lokalne drużyny amatorskie Watra Tarnopol, Cukrowyk Czortków[4] i Zoria Chorostków[5]. Już w mistrzostwach niepodległej Ukrainy w sezonie 1994/95 został zaproszony do sztabu szkoleniowego Nywy Tarnopol. Potem pracował jako inspektor Tarnopolskiego Obwodowego Związku Piłki Nożnej.

6 marca 2001 zmarł w Tarnopolu w wieku 65 lat[6].

Sukcesy i odznaczenia | edytuj kod

Sukcesy trenerskie | edytuj kod

Szachtar Donieck
Dynamo Kijów
  • wicemistrz ZSRR: 1977 (jako asystent)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. «Аркадій Галинський, книги і статті. «Футбол», 1961, №20». [dostęp 2013-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-24)].
  2. Півстоліття успіхові Авангарду. [dostęp 2013-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-24)].
  3. «Договірники» в Україні започаткував тандем Щербицького з Лобановським : : Хроніка обману » Високий Замок
  4. Чортківський Кристал: історія успіху - Футбол - Спорт Тернопільщини
  5. ««Зоря» Хоростків. Як це було...». [dostęp 2015-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-22)].
  6. Спортивні постаті області: Онисько Володимир Васильович

Bibliografia | edytuj kod

Kariera szkoleniowa Trenerzy Budiwelnyka Tarnopol Trenerzy Podilla Chmielnicki
  1. a b c d e tymczasowo
Na podstawie artykułu: "Wołodymyr Onyśko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy