Wojciech Góralczyk (1924–1994)


Wojciech Góralczyk (1924–1994) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojciech Julian Góralczyk (ur. 8 sierpnia 1924 w Płocku, zm. 24 kwietnia 1994 w Warszawie[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista prawa międzynarodowego publicznego, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie oficera Wojska Polskiego. Przed II wojną światową służył w korpusie kadetów. W czasie okupacji uzyskał maturę na tajnych kompletach i w 1943 rozpoczął studia na tajnym Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[2][3].

Wziął udział w powstaniu warszawskim. Walczył w stopniu starszego strzelca w batalionie „Zaremba-Piorun”[4]. Po upadku powstania znalazł się w obozie jenieckim[3].

W latach 1946–1947 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Karola w Pradze, a od 1947 na Wydziale Prawa UW, który ukończył w 1948 z dyplomem magistra. Od tego roku pracował w Katedrze Prawa Międzynarodowego na tym wydziale. Od 1956 przez pewien okres był zatrudniony równolegle w Instytucie Nauk Prawnych PAN[2]. W 1958 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy pt. Szelf kontynentalny. Studium prawnomiędzynarodowe (promotorem był profesor Cezary Berezowski). W 1964 uzyskał habilitację na podstawie dorobku naukowego i pracy pt. Szerokość morza terytorialnego i jego delimitacja. Po przejściu prof. Berezowskiego na emeryturę był od 1968 kierownikiem Zakładu Prawa Międzynarodowego[3].

Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1979, a profesora zwyczajnego w 1992. Przez wiele lat był dyrektorem Instytutu Prawa Międzynarodowego UW, a w latach 1987–1990 dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW[3].

Głównym polem jego zainteresowań było prawo morza. Oprócz badań naukowych na tym polu był doradcą polskiej delegacji na I Konferencję Prawa Morza w 1958. Od 1974 do 1982 brał aktywny udział w pracach III Konferencji Prawa Morza. Po uchwaleniu w 1982 konwencji prawa morza z Montego Bay reprezentował Polskę w Komisji Przygotowawczej Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego[2][3].

Był współautorem podręcznika Prawo międzynarodowe publiczne (wraz z Cezarym Berezowskim i Kazimierzem Liberą, wydania w 1962 i 1967), a w 1977 wydał po raz pierwszy podręcznik Prawo międzynarodowe publiczne w zarysie, który jest do tej pory wznawiany (w opracowaniu prof. Stefana Sawickiego).

Zmarł w 1994 i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 201-1-4/5)[5]. Jego syn Wojciech Góralczyk jest również prawnikiem, specjalistą prawa administracyjnego, profesorem Akademii Leona Koźmińskiego.

Grób prof. Wojciecha Góralczyka na Starych Powązkach

Odznaczenia | edytuj kod

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1973 i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1980[3].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Szelf kontynentalny. Studium prawnomiędzynarodowe (1957)
  • Szerokość morza terytorialnego i jego delimitacja (1964)
  • Prawo międzynarodowe publiczne w zarysie (1977)
  • Obszary morskie i ich delimitacja (1993)

Przypisy | edytuj kod

  1. Góralczyk Wojciech Julian, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-03-03] .
  2. a b c Zdzisław Galicki. Profesor Wojciech Góralczyk 1924–1994. „Studia Iuridica”. XXXI, s. 219–221, 1996. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. ISSN 0137-4346 (pol.). [dostęp 2013-06-30]. 
  3. a b c d e f Karol Karski: Wojciech Góralczyk 1924–1994. W: Grażyna Bałtruszajtys (red.): Profesorowie Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego 1808–2008. Wyd. 1. Warszawa: Lexis-Nexis, 2008, s. 225–227. ISBN 978-83-7334-905-6. (pol.)
  4. Wojciech Julian Góralczyk, Powstańcze Biogramy [dostęp 2013-06-30]  (pol.).
  5. Cmentarz Stare Powązki: Wojciech Konowski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-05] .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wojciech Góralczyk (1924–1994)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy