Województwo kieleckie (1945–1975)


Województwo kieleckie (1945–1975) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Województwo kieleckie w latach 1946-1950 Granice Województwa kieleckiego w latach 1950–1975

Województwo kieleckie – jedno z województw istniejących w Polsce w latach 1945–1975.

Po II wojnie światowej województwo kieleckie została powołane dekretem PKWN z dnia 21 sierpnia 1945 r. W 1946 roku województwo kieleckie miało 1 701 800 mieszkańców. Zajmowało obszar 17 804 km². Na jego terenie znajdowało się 26 miast. W skład województwa wchodziło 13 powiatów: Częstochowa miasto, częstochowski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, kozienicki, opatowski, pińczowski, Radom miasto, radomski, sandomierski, stopnicki i włoszczowski.

6 lipca 1950 dokonano korekty podziału kraju na województwa. Z województwa odłączono powiat częstochowski (wszedł w skład woj. katowickiego). Województwo powiększono o tereny powiatów opoczyńskiego i koneckiego (z województwa łódzkiego). Po tych zmianach powierzchnia województwa liczyła 19 476 km² (6,2% powierzchni kraju). Zachodnia i północna granica województwa znajdowała się na rzece Pilicy. Granicę południowo-wschodnią i wschodnią stanowiła Wisła. Było 8 miast i 25 powiatów do 1962, a później było ich 24.

4 maja 1970 województwo kieleckie zostało odznaczone Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy w 25 rocznicę zwycięstwa nad faszyzmem[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kazimierz Madej: Polskie symbole wojskowe 1943-1978. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1980, s. 154. ISBN 83-11-06410-5.
  2. Wincenty Kawalec, Kielecczyzna. Rozwój gospodarczy regionu, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1962.
Na podstawie artykułu: "Województwo kieleckie (1945–1975)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy