Województwo koszalińskie (1950–1975)


Województwo koszalińskie (1950–1975) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Województwo koszalińskie – dawna jednostka podziału administracyjnego Polski najwyższego szczebla, której stolicą był Koszalin, powołana do życia w myśl reformy administracyjnej wprowadzonej 6 lipca 1950[2].

Historia | edytuj kod

Województwo koszalińskie było, obok opolskiego i zielonogórskiego, jednym z trzech nowych województw, powołanych do istnienia w myśl reformy administracyjnej z 1950 roku. Zostało utworzone ze wschodniej części dużego, obejmującego niemal całe Pomorze Zachodnie, województwa szczecińskiego. Zajmowało obszar 17 774 km² (10. miejsce w kraju), a w 1972 roku mieszkało tu około 774 000 mieszkańców. Graniczyło od zachodu z województwem szczecińskim, od południa z województwem poznańskim, od południowego wschodu z województwem bydgoskim, a od wschodu z województwem gdańskim. Mimo że stolicą regionu był Koszalin, to Słupsk był największym miastem i głównym ośrodkiem przemysłowym. Po reformie administracyjnej w 1975 r. z wschodniej części województwa koszalińskiego wydzielono województwo słupskie, a z południowych powiatów fragment pilskiego.

W 1972 liczyło 13 powiatów ziemskich i 2 grodzkie.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Polska - Zarys encyklopedyczny. PWN, 1974.
  2. Ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o zmianach podziału administracyjnego Państwa (Dz.U. z 1950 r. nr 28, poz. 255)
Na podstawie artykułu: "Województwo koszalińskie (1950–1975)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy