Województwo wrocławskie (1946–1975)


Województwo wrocławskie (1946–1975) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Województwo w latach 1946–1950 Województwo w latach 1950–1975

Województwo wrocławskie (początkowo, tuż po II wojnie światowej, nazywane też nieoficjalnie województwem dolnośląskim[1]) – województwo ze stolicą we Wrocławiu, jedno z siedemnastu istniejących do reformy administracyjnej w 1975, ze stolicą we Wrocławiu.

W roku 1945 tymczasową siedzibą władz wojewódzkich była przez krótki czas Trzebnica, a potem Legnica (wówczas nazwę tę pisano także Lignica). Według danych z 1950 blisko 40% ówczesnych mieszkańców stanowili Polacy z Kresów Wschodnich[2][3].

W latach 1946-1950 woj. wrocławskie graniczyło z województwami: poznańskim i śląskim oraz z Czechosłowacją i NRD, a w latach 1950-1975 dodatkowo z województwami: opolskim i zielonogórskim.

W wyniku reformy w 1975 z woj. wrocławskiego wydzielono województwa: jeleniogórskie, legnickie i wałbrzyskie.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Okólnik nr 11 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 maja 1949 r. w sprawie nazw Województw (M.P. z 1949 r. nr 31, poz. 453).
  2. Atlas historyczny Polski, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa-Wrocław 1985, tabl. 53., ​ISBN 83-7000-016-9​.
  3. Stanisław Rospond, Polszczyzna Śląska, 1970, s. 160.
Na podstawie artykułu: "Województwo wrocławskie (1946–1975)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy