Wojna chińsko-japońska (1894–1895)


Wojna chińsko-japońska (1894–1895) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojna chińsko-japońska (1894-1895) (w Chinach nazywana wojną jiawu, upr: 甲午战争; trad. 甲午戰爭[1]) – wojna podjęta przez Japonię w celu uzyskania koncesji terytorialnych i gospodarczych od Chin.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Po otwarciu się Japonii na świat, które nastąpiło w wyniku restauracji Meiji, kraj ten przystąpił do realizowania agresywnej polityki zewnętrznej. Polegała ona na budowaniu imperium poza granicami Japonii. Okres Meiji przyczynił się w dużym stopniu do sukcesu Japończyków w wojnie jiawu, ale i nie tylko, w następnych latach Japonia stała się państwem zdecydowanie silniejszym. Przeprowadzono modernizację Japonii na wzór europejski, ale co najważniejsze i co pomogło odnieść sukces w dalszych latach, to to, że stworzono nowoczesną flotę oraz armię. Obalono m.in. siogunat.

Jednym z pierwszych kroków na tej drodze była ekspedycja mająca na celu podporządkowanie Półwyspu Koreańskiego. Pierwszym starciem była potyczka morska pomiędzy flotą japońską, a chińskimi transportowcami wiozącymi ludzi i sprzęt do wsparcia oporu króla Korei. Po zakończonej klęską próbie obrony miasta Pjongjangu, armia dynastii Qing musiała jednak wycofać się z półwyspu, a wojna przeniosła się do samych Chin.

Japońscy żołnierze podczas wojny chińsko-japońskiej

W listopadzie 1894 r. Japończycy zajęli miasta Dalian i Lüshunkou, leżące na półwyspie Liaodong. W ciągu kilku dni Japończycy dokonali masakry na ponad 18 tys. mieszkańcach Lüshun. Rząd Qing nie miał innego wyjścia jak prosić o pokój.

Wojna zakończyła się podpisaniem w kwietniu 1895 r. traktatu z Shimonoseki. Chiny zobowiązały się do zapłaty 200 mln taeli srebra (tael to dawna chińska srebrna moneta) tytułem odszkodowań wojennych oraz oddania Japonii: półwyspu Liaodong, Tajwanu i Peskadorów (Wyspy Rybackie).

Wkrótce potem pod wpływem nacisków Imperium Rosyjskiego, Japończycy musieli zwrócić Liaodong Chinom za rekompensatę 30 mln taeli srebra.

W chińskim nacjonalizmie wojna jiawu zajmuje ważne miejsce jako najgorsze z poniżeń w tzw. stuleciu upokorzeń. W oczach Chińczyków klęska z ręki Japończyków przewyższa bowiem porażki, jakie poniosły Chiny w czasie wojen opiumowych z ręki zachodnich mocarstw. Dzieje się tak dlatego, że Chiny zwykły uważać Japonię za swego „ucznia” czy też „młodszego brata”, który zawdzięcza im cywilizację[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jiawu (甲午) to określenie 1894 roku według cyklu sześćdziesięcioletniego.
  2. Peter Hays Gries, China’s New Nationalism, University of California Press, 2004, ​ISBN 0-520-23297-6​.

Bibliografia | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Wojna chińsko-japońska (1894–1895)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy