World Touring Car Championship


World Touring Car Championship w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Dominujący w sezonach 2011 i 2012 zespół Chevroleta Czterokrotny mistrz WTCC Yvan Muller

World Touring Car Championship (WTCC) – ogólnoświatowe wyścigowe mistrzostwa samochodów turystycznych organizowane przez FIA w 1987 i corocznie od 2005. Zastąpiły one serię European Touring Car Championship rozgrywaną w latach 1963-1988 i 2000-2004. Podczas danego sezonu odbywa się w sumie 10-12 rund złożonych z dwóch wyścigów każda na różnych torach wyścigowych. Obecnie seria ta uznawana jest za drugą (po Formule 1) co do ważności światową serię wyścigową organizowaną przez FIA.

W 2018 roku seria wyścigowa World Touring Car Championship (WTCC) została zastąpiona przez World Touring Car Cup (WTCR)[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

World Touring Car Championship po raz pierwszy zorganizowano w 1987 jako seria towarzysząca European Touring Car Championship. Dodatkowe rundy poza Europą odbyły się na torach Bathurst, Calder Park Raceway (oba w Australii), Wellington Street Circuit (Nowa Zelandia) i Fuji International Speedway (Japonia). W mistrzostwach brały udział samochody Grupy A. Mistrzem kierowców został Roberto Ravaglia w BMW M3 zespołu Schnitzer Motorsport, a w klasyfikacji uczestników wygrał Eggenberger Texaco Ford Nr 7, którym był Ford Sierra. Mimo sukcesu, seria WTCC trwała tylko jeden rok gdyż FIA obawiała się, że nowe mistrzostwa "odbiorą" pieniądze Formule 1.

W 1993, z powodu wysokiej popularności kategorii Superturystycznej, FIA zorganizowała puchar World Touring Car Cup składający się z pojedynczej rundy na torze Autodromo Nazionale di Monza. Wygrał go Paul Radisich w Fordzie Mondeo, podobnie jak edycję w 1994, tym razem na Donington Park, natomiast w 1995 mistrzem został Frank Biela w Audi A4 Quattro na torze Circuit Paul Ricard. W 1996 planowano rozegrać kolejną edycję pucharu na A1-Ring w Austrii jednak odwołano ją z powodu małej liczby zgłoszeń (10 samochodów).

W 2000, z pomocą ze strony FIA, wznowiono serię European Touring Car Championship zarzuconą w 1988, którą w 2005 zastąpiono ogólnoświatowymi mistrzostwami World Touring Car Championship. Od tego samego roku organizowany jest również na szczeblu europejskim coroczny puchar European Touring Car Cup.

W całym sezonie 2005 wzięło udział najwięcej producentów w historii WTCC: Alfa Romeo, BMW, Chevrolet, Ford, SEAT i dwa prywatne zespoły Hondy z Accordami Euro R i Civikiem Type R, a w pojedynczych rundach znalazły się także dwa Peugeoty 407 i Toyota Altezza. Samochody były podzielone na trzy kategorie: Super 2000, Diesel 2000 i Superprodukcyjną. Tytuł mistrzowski wśród kierowców zdobył Andy Priaulx i powtórzył ten sukces jeszcze w 2006 i 2007.

Już w 2006 z mistrzostw wycofał się Ford, natomiast rok później nie pojawił się Peugeot, a swój udział znacznie ograniczyła Honda. Był to także ostatni sezon dla Alfy Romeo[2]. W pojedynczej rundzie wziął za to udział Robert Dahlgren w Volvo S60 zasilanym bioetanolem. Pojedyncze starty zaliczył jeszcze w trzech następnych latach ale już w mniejszym Volvo C30, a w 2011 startował w pełnym już sezonie serii.

W 2008 na cały sezon powróciła Honda. Pojawiła się także Łada. Zrezygnowano natomiast z kategorii Superprodukcyjnej. Mistrzem został Yvan Muller z Seata. Ponownie uzyskał ten tytuł w 2010 i 2011 ale tym razem w Chevrolecie.

W 2009 zabrakło już Hondy, a dla Łady był to ostatni sezon startów[3]. Mistrzostwo zdobył Gabriele Tarquini.

W 2010 z fabrycznego zespołu zrezygnował Seat,pomimo tego nadal pozostał zaangażowany w mistrzostwa[4]. W sezonie tym wprowadzono także nowy system punktacji[5].

W 2011 BMW, podobnie jak Seat rok wcześniej, zaprzestał wystawiania zespołu fabrycznego[6], natomiast do mistrzostw dołączył najmłodszy kierowca w historii WTCC – Pepe Oriola, mając w chwili debiutu 16 lat, 8 miesięcy i 11 dni[7]. Wprowadzone zostały również nowe, turbodoładowane silniki o pojemności ograniczonej do 1600 cm³[8].

W 2012 wprowadzono punktację w kwalifikacjach[9], do rywalizacji powrócił Ford, a pod koniec sezonu także Honda. Mistrzem został po raz pierwszy Robert Huff. Po tym sezonie Chevrolet wycofał się z mistrzostw[10], jednak RML Group, pod którego szyldem amerykańska marka prowadziła swój program, pozostał w serii jako zespół prywatny[11].

W 2013 powróciła Łada z modelem Granta. Wprowadzono również klasyfikację Asia Trophy obejmującą kierowców i rundy azjatyckie. Tytuł mistrzowski zdobył po raz czwarty Yvan Muller.

W 2014 zadebiutowały nowe samochody, w specyfikacji określanej jako TC1. Do startu dopuszczono jednak dotychczasowe auta określane jako TC2. Był to jednak jedyny sezon, w którym w mistrzostwach startowały obie klasy samochodów. W 2015 startują już tylko auta, spełniające regulacje TC1. Mistrzem został po raz pierwszy José María López.

Systemy punktacji | edytuj kod

System obowiązujący w 1987

System obowiązujący w latach 2005-2009

System obowiązujący w latach 2010-2016

System obowiązujący od 2017[12]

R1 - wyścig otwarcia, R2 - wyścig główny

Mistrzowie | edytuj kod

Kierowcy | edytuj kod

Producenci i zespoły | edytuj kod

Marki samochodów | edytuj kod

Modele samochodów w WTCC Alfa Romeo 156 (2006) BMW E46 (320i) (2005) BMW E90 (320si/320 TC) (2010) Chevrolet Cruze (2010) Chevrolet Lacetti (2006) Citroën C-Elysée (2014) Ford Focus (2012) Honda Accord (2006) Honda Civic (2012) Łada 110 (2008) Łada Granta (2014) Łada Priora (2009) SEAT León (2009) SEAT Toledo (2006) Volvo C30 (2010)
  • kolor zielony – marka obecna w całym lub prawie całym sezonie
  • kolor żółty – marka obecna w pojedynczych rundach
  • kolor czerwony – marka nieobecna

Rundy | edytuj kod

Rundy organizowane w sezonie 2017:

Rundy, które nie są już organizowane:

Uwagi | edytuj kod

  1. a b W 2005 jako Trofeum Michelina, od 2006 jako Trofeum Yokohamy.
  2. W 2014 tylko dla TC2T.

Przypisy | edytuj kod

  1. WTCC becomes WTCR from 2018: new rules, more cars, more races – FIA WTCC (ang.). [dostęp 2018-01-06].
  2. Marek Roczniak: WTCC: N.Technology potwierdza przesiadkę na Hondy. f1wm.pl, 2008-01-27. [dostęp 2011-08-24].
  3. Bartosz Pyciarz: Marka Łada znika na dobre z WTCC. f1wm.pl, 2010-03-16. [dostęp 2011-08-24].
  4. Bartosz Pyciarz: Seat potwierdza wycofanie fabrycznej ekipy z WTCC. f1wm.pl, 2010-01-13. [dostęp 2011-08-24].
  5. Mariusz Karolak: Od tego sezonu będzie nowy system punktacji w WTCC. f1wm.pl, 2010-03-01. [dostęp 2011-08-24].
  6. Grzegorz Filiks: BMW wycofuje swój fabryczny zespół z WTCC. f1wm.pl, 2010-12-05. [dostęp 2011-08-24].
  7. Mariusz Karolak: Oriola stanie się najmłodszym kierowcą WTCC. f1wm.pl, 2010-12-17. [dostęp 2011-08-24].
  8. Bartosz Pyciarz: FIA dopuściła tegoroczne silniki do rywalizacji w sezonie 2011 WTCC. f1wm.pl, 2010-09-08. [dostęp 2011-08-24].
  9. Paweł Zając: FIA ogłosiła przyszłoroczny kalendarz WTCC. f1wm.pl, 2011-09-23. [dostęp 2012-11-23].
  10. Nataniel Piórkowski: Chevrolet odejdzie z WTCC po sezonie 2012. f1wm.pl, 2012-07-04. [dostęp 2015-01-18].
  11. Tomasz Kubiak: WTCC: Yvan Muller i Tom Chilton w barwach RML. ŚwiatWyścigów.pl, 2013-03-04. [dostęp 2015-01-18].
  12. About WTCC – FIA WTCC (ang.). [dostęp 2017-10-31].
  13. a b The WTCC winners of 2015 – FIA WTCC. [dostęp 2016-11-06].
  14. a b WTCC Trophy – FIA WTCC (ang.). [dostęp 2018-01-06].
  15. Thai WTCC race officially cancelled, Lopez confirmed champion. [dostęp 2018-01-06].
  16. a b c WTCC winners crowned at FIA Prize Giving – FIA WTCC (ang.). [dostęp 2018-01-06].
  17. 2016 – FIA WTCC (ang.). [dostęp 2018-01-06].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "World Touring Car Championship" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy