Wschodni Kościół Staroobrzędowy


Wschodni Kościół Staroobrzędowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wschodni Kościół Staroobrzędowy – niekanoniczny Kościół prawosławny zrzeszający gminy wyznaniowe bezpopowców na terenie Polski.

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego kościół liczył w 2011 roku 1006 wiernych (w tym 968 w województwie podlaskim oraz 38 w województwie warmińsko-mazurskim)[1]. W strukturach kościoła działały cztery parafie z sześcioma nastawnikami[1]. Najwięcej wiernych mieszka na Mazurach i na Suwalszczyźnie. Centrum religijne i siedziba władz tej denominacji znajduje się w Suwałkach. Zwierzchnikiem Kościoła jest Wacław Nowiczenko.

W 2013 ze Wschodniego Kościoła Staroobrzedowego wyodrębniła się Staroprawosławna Cerkiew Staroobrzędowców.

Spis treści

Historia | edytuj kod

 Osobny artykuł: Staroobrzędowcy.

Wschodni Kościół Staroobrzędowy jest Cerkwią wywodzącą się z tradycji ruchu staroobrzędowego. Był on efektem sprzeciwu części wiernych Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wobec reformy liturgicznej patriarchy Nikona. Wierni ci oraz popierające ich duchowieństwo byli następnie poddawani prześladowaniom przez władze rosyjskie oraz hierarchię Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W związku z tym masowo uciekali z Rosji, także na ziemie I Rzeczypospolitej, gdzie pojawili się w pierwszej połowie XVIII w. Na początku dotarli w okolice Augustowa, Sejn i Suwałk. W XIX wieku osiedlali się też w okolicach Pisza, Wojnowa i Mrągowa[1].

Status prawny Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego w Polsce uregulowało rozporządzenie prezydenta "o stosunku Państwa do Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego, nie posiadającego hierarchii duchownej" z 22 marca 1928 r.[2][1]

Administracja Kościoła | edytuj kod

Bezpopowcy tworzą w Polsce niezależne gminy wyznaniowe, pozostające ze sobą we wspólnocie doktrynalnej. 4 polskie gminy zrzeszyły się we Wschodni Kościół Staroobrzędowy, jej zwierzchnim organem jest obradujący co pięć lat ogólnopolski Sobór, a organem wykonawczym, Naczelna Rada Staroobrzędowców. Wewnątrz gminy rządzą się suwerennie i niezależnie.

Parafie | edytuj kod

Każda parafia posiada własną molennę.

Diaspora zamieszkuje m.in. powiat sejneński i Mazury, gdzie o bogatej historii staroobrzędowców świadczą wiekowe cmentarze w takich miejscowościach jak m.in. Buda Ruska, Gałkowo, Iwanowo, Kadzidłowo, Ładne Pole, Onufryjewo, Osiniak-Piotrowo, Pogorzelec, Rosochaty Róg, Sztabinki, Głuszyn, Hołny Wolmera, Suwałki, czy Wierśnie.

Obiekty związane z kościołem | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Wyznania Religijne - Stowarzyszenia Narodowościowe i Etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013, s. 53. ISBN 978-83-7027-519-8.
  2. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o stosunku Państwa do Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego, nie posiadającego hierarchji duchownej., prawo.sejm.gov.pl [dostęp 2019-01-29] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wschodni Kościół Staroobrzędowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy