Wschodnia Rumanowa Przełęcz


Na mapach: 49°10′27,7″N 20°06′00,8″E/49,174361 20,100222

Wschodnia Rumanowa Przełęcz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wschodnia Rumanowa Przełęcz (słow. Východné Rumanovo sedlo, 2282 m[1]) – najbardziej wysunięte na wschód z trzech siodeł tworzących szeroką Rumanową Przełęcz, oddzielającą od siebie masywy Wysokiej i Ganku w słowackich Tatrach Wysokich. Jest położone w głównej grani Tatr, między Wschodnią Rumanową Czubą (jedną z dwóch Rumanowych Czub) a Bartkową Turnią w grani Małego Ganku[2].

Pozostałymi wcięciami tworzącymi Rumanową Przełęcz są Zachodnia Rumanowa Przełęcz i Pośrednia Rumanowa Przełęcz[2]. Obecnie wszystkie trzy są traktowane jako oddzielne przełęcze. Najniżej położona jest Wschodnia Rumanowa Przełęcz i to ona dawniej nazywana była Rumanową Przełęczą[3].

Na przełęcz nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, natomiast dla taterników stanowi wygodny dostęp do Galerii Gankowej i grani Ganku od strony południowej, z Dolinki Rumanowej. Ku północy stoki Wschodniej Rumanowej Przełęczy opadają do Doliny Ciężkiej[2]. Od Dolinki Rumanowej pochodzi nazwa Rumanowej Przełęczy[3].

Słowacy grań między Wysoką a Bartkową Turnią wraz ze Wschodnią Rumanową Przełęczą nazywają Rumanov hrebeň[4].

Pierwsze wejścia:

Przypisy | edytuj kod

  1. Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania .
  2. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część X. Rumanowa Przełęcz – Wschodnie Żelazne Wrota. Warszawa: Sport i Turystyka, 1962, s. 47–54, 88.
  3. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  4. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 67. ISBN 83-01-13184-5.
Na podstawie artykułu: "Wschodnia Rumanowa Przełęcz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy