Współczynnik podziału


Współczynnik podziału w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Współczynnik podziału (P) – w chemii i farmakologii terminem tym określany jest stosunek stężeń substancji w dwóch niemieszających się rozpuszczalnikach w stanie równowagi[1]. Zazwyczaj jednym z rozpuszczalników jest woda, drugim natomiast substancja hydrofobowa taka jak n-oktanol. Współczynnik podziału mierzy się dla niezjonizowanej formy substancji odpowiednio dobierając pH podczas pomiarów. Jest on używany do określania lipofilowości substancji. Współczynnik podziału podawany jest w formie logarytmicznej zgodnie ze wzorem[2]:

log   P o / w = log ( r o z t w . o k t a n o l r o z t w . w o d a ) {\displaystyle \log \ P_{\rm {o/w}}=\log {\Bigg (}{\frac {{\big [}{\rm {{roztw.}{\big ]}_{\rm {oktanol}}}}}{{\big [}{\rm {{roztw.}{\big ]}_{\rm {woda}}^{\rm {}}}}}}{\Bigg )}}

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  2. CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 2-52.
Na podstawie artykułu: "Współczynnik podziału" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy