Wstęga przyśrodkowa


Wstęga przyśrodkowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wstęga przyśrodkowa(ang. Reil's band lub Reil's ribbon, łac. lemniscus medialis)włókna tej wstęgi należą do sznurów tylnych, które prowadzą inf. o ułożeniu przestrzennym kończyn. Zawiera włókna czuciowe jądra smukłego (gracile nuc.) i klinowatego (cuneate nuc.), prowadzące z rdzenia przedłużonego do jądra brzusznego tylnego bocznego wzgórza (thalamus).

Należy do drogi sznurów grzbietowych, która przewidzi czucie dotyku, wibracji jak również propriocepcję. Uszkodzenie prowadzi do ubytku czucia głębokiego dotyku i wibracji[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. GregoryG. Gruener GregoryG., Estomih.E. Mtui Estomih.E., M.J.T.M.J.T. Fitzgerald M.J.T.M.J.T., Clinical neuroanatomy and neuroscience., wyd. 5th ed., Philadelphia, PA: Elsevier Saunders, 2007, ISBN 1-4160-3445-5, OCLC 77528517 [dostęp 2020-03-05] .
Na podstawie artykułu: "Wstęga przyśrodkowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy