Wyścig Pokoju


Wyścig Pokoju w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania 58. WP, 6. etap w Dippoldiswalde (18 maja 2006) Trasa 30. WP (1977) 14. WP, przygotowania do startu 6. etapu Szczecin-Rostock (8 maja 1961) Plakat 8. WP (1955) Znaczek 5. WP (1952)

Wyścig Pokoju (czes. Závod Míru, słow. Preteky mieru, ros. Велогонка Мира, niem. Friedensfahrt, fr. Course de la Paix) – największy amatorski wyścig kolarski po II wojnie w Europie Wschodniej, organizowany od 1948 do 2006 roku (43 edycje). W 2006 otrzymał kategorię 2.HC UCI.

Organizowany w maju, od 1948, początkowo na trasie WarszawaPraga i Praga – Warszawa, przez dzienniki-organy partii komunistycznych: „Trybunę Ludu” (PRL, wcześniej przez „Głos Ludu”) i „Rudé právo” (CSRS) oraz związki kolarskie Polski i Czechosłowacji. Od 1952 współorganizatorem został dziennik-organ SEDNeues Deutschland” i związek kolarski NRD, odtąd wyścig odbywał się na trasie Warszawa – Berlin – Praga (co rok rozpoczynał się w jednym z tych miast). W latach 1985–1986 współorganizatorem wyścigu był także dziennik „Prawda” i związek kolarski ZSRR (1985 wyścig był także rozgrywany w Moskwie, a 1986 – w Kijowie, przy czym w Kijowie zmuszono kolarzy do uczestnictwa w wyścigu etapowym, pomimo że kilka dni wcześniej wydarzyła się katastrofa w Czarnobylu, i wszyscy – zarówno uczestnicy, jak kibice – narażeni byli na opad promieniotwórczy)[potrzebny przypis][1].

Po upadku bloku wschodniego w 1989 wyścig stopniowo tracił na znaczeniu głównie w związku z profesjonalizacją kolarstwa w krajach Europy Środkowo-Wschodniej i tym samym odejściem od amatorstwa. Od 1993 organizowany tylko w Czechach (część etapów w Polsce i Niemczech). W 2005 wyścig się nie odbył z powodu braku środków finansowych i sponsorów. W 2006 trasa wyścigu po raz pierwszy przebiegała przez Austrię – start odbył się 13 maja w Linzu, meta – 20 maja w Hanowerze (była to ostatnia edycja wyścigu). Od 2007 wyścig nie jest rozgrywany z powodów finansowych.

Do 1958 trasa wyścigu w Polsce biegła przez Wrocław, Katowice i Łódź. Od 1959 miastem etapowym był także Kraków. W 1961 wyścig zaplanowano przez Bydgoszcz i Poznań, a w l. 70. z uwagi na dobrą bazę lokalową miastem etapowym był często Toruń[2].

Spis treści

Zwycięzcy | edytuj kod

Zwycięzcy indywidualni | edytuj kod

Legenda
  • P = Prolog
  • E = Epilog

Zwycięzcy drużynowi | edytuj kod

Rekordziści Wyścigu Pokoju (1948-2006) | edytuj kod

uwaga: wszystkie dane zaczerpnięto z niemieckiego portalu poświęconego temu wyścigowi[3]

Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej (indywidualnie) | edytuj kod

Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej (drużynowo) | edytuj kod

Najwięcej zwycięstw etapowych (indywidualnie) | edytuj kod

Najwięcej zwycięstw etapowych (w jednej edycji) | edytuj kod

Najwięcej kolejnych zwycięstw etapowych (w jednej edycji) | edytuj kod

Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji indywidualnej | edytuj kod

Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji sprinterskiej | edytuj kod

Najwięcej etapów w koszulce lidera klasyfikacji górskiej | edytuj kod

Najwięcej etapów w koszulkach liderów klasyfikacji drużynowej (1951-1989) | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. ŁukaszŁ. Karolewski ŁukaszŁ., Propagandowe techniki ukrywania katastrofy w Czarnobylu przez władze polskie, „Dzieje Najnowsze, rocznik 43, tom II”, 2011 [dostęp 2019-01-07]  (pol.).
  2. Krzysztof Błażejewski. Nasze etapy wyścigu pokoju. „Express Bydgoski”, 2018-05-07. 
  3. Statistiken zur Friedensfahrt (Statystyki Wyścigu Pokoju) (niem.). [dostęp 3 listopada 2009].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wyścig Pokoju" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy