Wyżnia Magura Rycerowa


Na mapach: 49°12′24,9″N 19°57′59,0″E/49,206917 19,966389

Wyżnia Magura Rycerowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyżnia Magura Rycerowa (niem. Großer Rittkogel, słow. Veľká Licierova magura, węg. Nagy-Lovag-hegy[1], 1995 m[2]) – jeden ze szczytów Liptowskich Kop w słowackich Tatrach. Znajduje się w bocznym ich grzbiecie zwanym Magurą Rycerową, pomiędzy Wielką Kopą Koprową, oddzielony od niej przełęczą Wyżni Rycerowy Zawracik (1945 m), a Pośrednią Magurą Rycerową (1933 m)[3].

Wyżnia Magura Rycerowa jest szczytem zwornikowym, na jej wierzchołku grań rozgałęzia się na dwa grzbiety; jeden biegnie w zachodnim kierunku przez Pośrednią Magurę Rycerową do Niżniej Magury Rycerowej, drugi w północnym do Rycerowej Kopy. Od Rycerowej Kopy szczyt oddzielony jest przełęczą Niżni Rycerowy Zawracik[4].

Nazwa magura jest pochodzenia wołoskiego i w języku wołoskim oznaczało wzgórze, pagórek, kopiec[5].

W przeszłości Magura Rycerowa była wypasana. Od 1949 r. rejon ten stanowi obszar ochrony ścisłej TANAP-u i jest niedostępny turystycznie. Stoki Wyżniej Magury są bezleśne, w większości trawiaste lub porastające kosówką[6]. Jest widoczna z czerwonego szlaku turystycznego biegnącego granią główną Tatr od Czerwonych Wierchów na Kasprowy Wierch.

Widok z Małołączniaka

Przypisy | edytuj kod

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2021-02-20] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
  2. Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania .
  3. Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.
  4. Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, ​ISBN 83-87873-26-8​.
  5. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ​ISBN 83-7104-009-1​.
  6. Władysław Cywiński. Szpiglasowy Wierch. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005, ​ISBN 83-7104-034-2​.
Na podstawie artykułu: "Wyżnia Magura Rycerowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy