Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych


Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Obiekty szkoły[a] Brama główna Akademik podchorążych 4 roku.

Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki (WSOWZ) – uczelnia wojskowa Sił Zbrojnych PRL i III RP.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Rada Ministrów, rozporządzeniem z 23 marca 1967 roku, postanowiła podnieść do rangi szkół wyższych dwanaście dotychczasowych szkół oficerskich. Zarządzeniem MON z 20 maja 1967 roku, na bazie Oficerskiej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych, utworzono Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki.

Centralne uroczystości inaugurujące naukę w dziewięciu nowo powstałych wyższych szkołach oficerskich odbyły się 29 listopada we wrocławskiej Hali Ludowej. Ich gospodarzami byli komendanci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki i Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych im. Jakuba Jasińskiego.

WSOWZ była największą szkołą oficerską w Wojsku Polskim. Przez blisko 30 lat kształciła kadry oficerskie dla podstawowego rodzaju wojsk lądowych jakim były wojska zmechanizowane. Oprócz tego przygotowywano tam oficerów dla potrzeb jednostek rozpoznawczych i powietrznodesantowych oraz dla wojsk ochrony pogranicza. Jej absolwenci zajmowali kluczowe stanowiska w strukturze Sił Zbrojnych PRL i III RP, co spowodowało, że szkoła używała nieoficjalnego miana „szkoły generałów”.

W 1994 uczelnia połączona została z Wyższą Szkołą Oficerską Inżynierii Wojskowej i otrzymała nazwę – Wyższa Szkoła Oficerska im. Tadeusza Kościuszki.

Rodowód szkoły

  • Dywizyjna Szkoła Podchorążych przy 1 Dywizji Piechoty
  • Szkoła Oficerska 1 Korpusu Polskiego w ZSRR
  • Centralna Szkoła Podchorążych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR
  • Oficerska Szkoła Piechoty
  • Oficerska Szkoła Piechoty i Kawalerii nr 1
  • Oficerska Szkoła Piechoty nr 1
  • Oficerska Szkoła Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki

Struktura organizacyjna (1987) | edytuj kod

Odznaka absolwenta WSOWZ
  • komendant i zastępcy: ds. dydaktycznych, ds. naukowych, ds. liniowych, ds. technicznych, ds. politycznych, kwatermistrz
  • oddział kształcenia
  • wydział naukowo-badawczy
  • wydział ogólny
  • wydział polityczny
  • wydział techniczny
  • sekcja personalna
  • sekcja finansowa
  • jednostki dydaktyczne
    • katedra przedmiotów ogólnokształcących
    • katedra przedmiotów społeczno-politycznych
    • katedra taktyki ogólnej i rodzajów wojsk
    • zakład szkolenia ogniowego
    • zakład szkolenia technicznego
    • zakład dydaktyki
    • zakład szkolenia spadochronowego
    • zakład wychowania fizycznego
  • biblioteka naukowa
  • cztery bataliony podchorążych
  • batalion zabezpieczenia szkolenia – kompania czołgów[b], kompania transporterów opancerzonych, kompania obsługi
  • kompania remontowa
  • kompania zaopatrzenia
  • klub podchorążego
  • biblioteka oświatowa

Warunki przyjęcia na studia | edytuj kod

O przyjęcie do uczelni mogli ubiegać się kandydaci spośród młodzieży cywilnej i żołnierzy służby zasadniczej. Powinni oni posiadać[1]:

  • obywatelstwo polskie
  • stan wolny
  • wiek od 17 do 23 lat
  • kategoria zdrowia „A” i zdolność do zawodowej służby wojskowej[c]
  • odpowiednie wartości moralno-polityczne
  • świadectwo ukończenia szkoły średniej uprawniającej do studiów w szkołach wyższych

Kandydaci wypełniali specjalne formularze podań-ankiet, które można było otrzymać w powiatowych sztabach wojskowych[d] lub w sztabach jednostek wojskowych. Do podania-ankiety dołączano[1]:

  • wyciąg z aktu urodzenia
  • świadectwo dojrzałości lub równorzędne świadectwo ukończenia szkoły średniej uprawniającej do studiów w szkołach wyższych
  • opinie organizacji politycznej lub społecznej
  • dwie fotografie o wymiarach 3,5x4,5 cm
  • zobowiązanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu szkoły

Egzamin wstępny obejmował[1]:

  • wiadomości o Polsce i świecie współczesnym[e]
  • matematykę[f]
  • fizykę[g]
  • język obcy[h]
  • próbę sprawności fizycznej
  • badania psychologiczne

Profile i programy kształcenia | edytuj kod

WSOWZ kształciła na poziomie wyższej uczelni zawodowej dowódców dla potrzeb wojsk zmechanizowanych, wojsk obrony wewnętrznej, wojsk powietrznodesantowych oraz ochrony pogranicza[2]. Podchorążowie kończyli kurs samochodowy i uzyskiwali prawo jazdy kategorii „B”[3]. Jej absolwenci byli kierowani na stanowiska: dowódców plutonów piechoty; dowódców plutonów rozpoznawczych w wojskach zmechanizowanych i pancernych; zastępców dowódców strażnic WOP; komendantów granicznych punktów kontroli.

We współpracy z Akademią Wychowania Fizycznego we Wrocławiu kształcono instruktorów wychowania fizycznego, a we współpracy z Uniwersytetem Wrocławskim oficerów pionu polityczno-wychowawczego.

Działy szkolenia[i]

  • Dział społeczno-polityczny (12,5% udziału w szkoleniu). Przedmioty: podstawy filozofii marksistowskiej i teorii rozwoju społecznego, ekonomia polityczna i ekonomika wojenna, podstawy nauk politycznych, historia wojskowości, pedagogika wojskowa, praca partyjno-polityczna i kulturalno-oświatowa w wojsku, psychologia wojskowa, socjologia wojska, geografia wojenna krajów Europy Zachodniej
  • Dział ogólnokształcący (14,1% udziału w szkoleniu). Przedmioty: matematyka, fizyka, chemia, język rosyjski
  • Dział techniczny (19,0% udziału w szkoleniu). Przedmioty: budowa i eksploatacja sprzętu technicznego, prowadzenie pojazdów mechanicznych i wozów bojowych, mechanika techniczna, elektrotechnika i elektronika, rysunek techniczny
  • Dział ogólnowojskowy (7,4% udziału w szkoleniu). Przedmioty: regulaminy i przepisy wojskowe, musztra, teoria i praktyka WF, szkolenie gospodarcze, szkolenie medyczno-sanitarne
  • Dział specjalistyczno-wojskowy (47,0% udziału w szkoleniu). Przedmioty: taktyka ogólna i rodzajów wojsk (broń rakietowa i artyleria, łączność, inżynieria wojskowa, obrona przed bronią masowego rażenia, topografia wojskowa), wybrane zagadnienia mechanizacji i automatyzacji dowodzenia, teoria organizacji i zarządzania, teoria i praktyka strzelań, szkolenie spadochronowe

Ponadto w specjalności WOP: szkolenie graniczne, szkolenie kontrwywiadowcze i śledcze

Studia trwały cztery lata. Okres ten był podzielony na osiem semestrów, a każdy semestr kończy się sesją egzaminacyjną. Rok szkolny trwał od 1 października do 30 września. Podchorążemu przysługiwało w każdym roku nauki łącznie 35 dni urlopu[j]. Po promocji absolwenci otrzymywali 30-dniowy urlop wypoczynkowy. Przez cały okres pobytu w szkole podchorążemu przysługiwało bezpłatne wyżywienie, umundurowanie, zakwaterowanie, pomoc lekarska i niezbędne pomoce szkolne. Podchorążowie otrzymywali uposażenie zasadnicze, którego wysokość wzrastała zależnie od roku nauki, oraz równoważnik za papierosy, a w okresie urlopów – także równoważnik za wyżywienie.

Absolwenci byli mianowani na pierwszy stopień oficerski podporucznika oraz otrzymywali dyplom ukończenia wyższych studiów zawodowych i odpowiedni tytuł zawodowy.

Komendanci szkoły | edytuj kod

Odznaczenia nadane szkole | edytuj kod

  • 8 IV 1968 – Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej nadana przez Zarząd Główny TPPR
  • 15 IV 1970 – Srebrna Odznaka Honorowa Polskiego Czerwonego Krzyża nadana przez Zarząd Główny PCK
  • 8 X 1973 – Medal Pamiątkowy „Za zasługi w ochronie granic PRL” nadany przez Dowództwa WOP
  • 10 XI 1973 – Medal Pamiątkowy „Za osiągnięcia w służbie. wojskowej” nadany przez Ministerstwo Obrany Narodowej.
  • 20 XI 1973 – Medal Pamiątkowy „200 rocznica Komisji Edukacji Narodowej” nadany przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania.
  • 16 XII 1974 – Krzyż za Zasługi dla Związku Harcerstwa Polskiego nadany przez Kwaterę Główną ZHP.
  • 9 V 1975 – Order Sztandaru Pracy II klasy nadany przez Radę Państwa PRL
  • 10 X 1975 – Odznaka „Za zasługi dla Śląskiego Okręgu Wojskowego” nadana przez Dowództwo ŚOW.
  • 4 IX 1978 – Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie granic PRL” nadana przez Dowództwo WOP
  • 28 VIII 1983 – Order Sztandaru Pracy I klasy nadany przez Radę Państwa PRL

Uwagi | edytuj kod

  1. Zdjęcia pochodzą z okresu późniejszego.
  2. Przykładowy numer na wieży czołgu: 9225.
  3. Stwierdzona orzeczeniem właściwej wojskowej komisji lekarskiej i dopiskiem „Zdolny do służby w wojskach powietrznodesantowych.
  4. Później w wojskowych komendach uzupełnień.
  5. Ustny.
  6. Pisemny i ustny.
  7. Pisemny.
  8. Do wyboru: rosyjski, niemiecki, francuski lub angielski.
  9. Taki podział obowiązywał na kierunku dowódczym i WOP do 1978. Na kierunku politycznym i WF proporcje czasowe były odpowiednio zmodyfikowane na korzyść działu społeczno politycznego czy też szkolenia WF.
  10. 10 dni ferii zimowych, 5 dni ferii wiosennych i 20 dni urlopu po zakończeniu I, II i III roku studiów (wrzesień).

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Podręcznik dowódcy drużyny. s. 541-543.
  2. Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. s. 579.
  3. Bolesław Jagielski: Droga do gwiazdek. s. 169.

Bibliografia | edytuj kod

  • Stanisław Brzeziński, Ryszard Majewski, Henryk Witek: Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki 1943-1983. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984. ISBN 83-11-07037-7.
  • Bolesław Jagielski: Droga do gwiazdek. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07386-4.
  • R. Kałużny; Wyższe szkoły oficerskie w Polsce w latach 1967-1997, Wydawnictwo Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2005, ISN 83-89712-93-8.
  • Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971, s. 579-580.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.Sprawdź autora:1.
Kontrola autorytatywna (uczelnia):
Na podstawie artykułu: "Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy