Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu


Na mapach: 51°07′13,0″N 17°02′35,1″E/51,120278 17,043083

Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu (Państwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna[1]) – państwowa uczelnia zawodowa[1] o profilu pedagogicznym, która funkcjonowała we Wrocławiu w latach 19501954 a następnie przeniesiona do Opola, gdzie działała jako Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Powstańców Śląskich w Opolu.

Powstała na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 29 listopada 1950 o utworzeniu wyższej szkoły zawodowej z Instytutu Pedagogicznego ZNP utworzonego w 1946 roku[1]. Organizatorami byli Emil Smetana i prof. dr Stanisław Rospond, który został pierwszym rektorem[1]. Do władz uczelni należeli także dziekan Wydziału Matematyczno-Fizycznego dr Witold Kruk-Ołpiński oraz dziekan Wydziału Filologicznego – dr S. Dąbrowski. Na siedzibę szkoły przeznaczono dwa lokale, jeden przy pl. Nankera 4, drugi zaś przy ul. Stanisława Poniatowskiego 9 wspólnie z I Liceum Ogólnokształcącym[1]. Nauka odbywała się w trybie trzyletnim na czterech kierunkach: filologii polskiej, matematyki, fizyki i od 1951 filologii rosyjskiej. Uczelnia miała za zadanie przygotowywać w pełni wykwalifikowanych nauczycieli szkół średnich. Z powodu problemów lokalowych spowodowanych zniszczeniami wojennymi oraz małym zainteresowaniem lokalnych władz rozwojem tej uczelni (w tym czasie we Wrocławiu organizowano 9 szkół wyższych, wśród których WSP była „kopciuszkiem” – określenie prof. Rosponda) władze WSP przyjęły propozycje przeniesienia szkoły do Opola (uchwała R.M. z 26.10.1954), gdzie stała się jedną z instytucji przekształconych wspólnie w Uniwersytet Opolski. Przenosiny uczelni nastąpiły z inicjatyw ówczesnego kuratora opolskiego Teodora Musioła[1], zasłużonego dla rozwoju uczelni w pierwszych latach jej istnienia. W Opolu nie było wówczas żadnej szkoły wyższej, a we Wrocławiu zaistniały trudności lokalowe[1], wobec czego zdecydowano się wznieść nową siedzibę dla przeniesionej uczelni w Opolu[2].

Wybrani absolwenci | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej we Wrocławiu.

Studia na Wyższej Szkole Pedagogicznej we Wrocławiu ukończyły dwa roczniki studentów, tj. 118 osób[2], m.in:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Malicki 1984 ↓, s. 10.
  2. a b Malicki 1984 ↓, s. 11.
  3. Władysław Hendzel. Dr Józef Bar (1930-2008) – rocznicowe wspomnienie. „Kwartalnik Opolski”, s. 119–120, 2009. ISSN 0023592X
  4. Zefiryn Jędrzyński: BĄK Ludwik. W: E-WIETOR Wielka Internetowa Encyklopedia Torunia [on-line]. 2017-11-23. [dostęp 2018-12-30].

Bibliografia | edytuj kod

  • Wiesław Malicki: Drogi życiowe absolwentów opolskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1984.
  • S. Rospond, Z Wrocławia do Opola jest tylko… , „Kwartalnik Opolski” 1970, nr 1.
Na podstawie artykułu: "Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy