Wybory prezydenckie we Francji w 2007 roku


Wybory prezydenckie we Francji w 2007 roku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wybory prezydenckie we Francji w 2007 roku zostały przeprowadzone w dwóch turach; pierwsza odbyła się 22 kwietnia (niedziela), druga zaś miała miejsce dwa tygodnie później, 6 maja 2007. Mandat urzędującego prezydenta wygasa 16 maja 2007 o północy.

Po raz pierwszy od 1873 roku wybory odbyły się pięć, a nie jak dotychczas, siedem lat po poprzednich. Stało się tak w wyniku referendum przeprowadzonego przez Jacques’a Chiraca w 2000 roku, podczas którego Francuzi zadecydowali o zmianie siedmioletniej kadencji (septennat) na pięcioletnią (quinquennat).

Daty wyborów zostały podane do publicznej wiadomości 24 października 2006. Tym samym na Gwadelupie, Martynice, Saint-Pierre i Miquelon, Polinezji Francuskiej oraz w Gujanie, ambasadach i konsulatach na kontynencie amerykańskim wybory odbyły się dzień wcześniej. Pierwsza tura odbyła się w sobotę 21 kwietnia, a druga w sobotę 5 maja.

W pierwszej turze zwyciężył Nicolas Sarkozy, przed Ségolène Royal, François Bayrou i Jean-Marie Le Penem. Drugą turę wyborów, w której nastąpiła konfrontacja przedstawiciela prawicy Nicolasa Sarkozy i socjalistki Ségolène Royal, wygrał ten pierwszy kandydat.

Spis treści

Okres przedwyborczy | edytuj kod

Lista kandydatów, której zamknięcie ogłoszono 19 marca 2007 roku, objęła 12 osób (w tym 4 kobiety). Według sondaży, największe szanse na przejście do drugiej tury mieli Nicolas Sarkozy (obecny minister spraw wewnętrznych) i Ségolène Royal (oficjalna kandydatka francuskiej Partii Socjalistycznej). Jednak według sondażu Ifop z 10 marca 2007 roku, François Bayrou mógł przez pewien moment liczyć na 23% głosów, czyli tyle samo co – zgodnie z tym samym badaniem – Ségolène Royal[1]. Gdy Bayrou ogłosił swoją kandydaturę w grudniu 2006, sondaże wskazywały na sześcioprocentową popularność kandydata [2]. Poważnym kandydatem wydawał się być także Jean-Marie Le Pen, który przed pięcioma laty przeszedł do drugiej tury wyborów.

Kampania przed pierwszą turą wyborów charakteryzowała się obecnością tematu „głosu użytecznego” (vote utile): namawiano do głosowania na kandydatów mających największe szanse na znalezienie się w drugiej turze, nie zaś na kandydatów wyraźnie mniejszościowych, popieranych symbolicznie. Temat „głosu użytecznego” stał się istotny w czasie poprzednich wyborów prezydenckich, gdzie w drugiej turze głosowano na Jacques’a Chiraca przeciwko Jeanowi-Marie Le Penowi; przedstawiciele lewicy robili to nie z przekonania (vote de conviction), ale instrumentalnie, by uniemożliwić Le Penowi zostanie prezydentem. W 2007 roku vote utile ma, dla wyborców lewicy, z jednej strony uniemożliwić Le Penowi przejście do drugiej tury, a z drugiej wypromować kandydata lub kandydatkę mającą większe szanse na zwycięstwo z Nicolasem Sarkozym 6 maja.

Kandydaci | edytuj kod

I tura wyborów | edytuj kod

Głosy

Poniżej lista kandydatów, którzy znaleźli się na biuletynach wyborczych. Politycy ci musieli zebrać minimum 500 podpisów funkcjonariuszy publicznych (m.in. merów, posłów oraz senatorów). Frekwencja 22 kwietnia wyniosła 85,6%, co jest najlepszym rezultatem w historii Piątej Republiki. Oficjalne wyniki zostały podane w środę 24 kwietnia 2007 roku. Conseil Constitutionnel

II tura wyborów | edytuj kod

Odbyła się 6 maja 2007; Nicolas Sarkozy pokonał w niej Ségolène Royal. 2 maja miała miejsce blisko trzygodzinna konfrontacja między dwoma kandydatami, transmitowana przez radio i telewizję, a moderowana przez dziennikarzy Arlette Chabot i Patricka Poivre d'Arvor. Frekwencja wyniosła 84%.

Sondaże wyborcze | edytuj kod

Dane podane w procentach (%).

I tura | edytuj kod

II tura | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. "François Bayrou à égalité avec Ségolène Royal, selon un sondage IFOP", lemonde.fr.
  2. Petit Bayrou est devenu grand, Le Monde


Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wybory prezydenckie we Francji w 2007 roku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy