Wybory uzupełniające w Norwich North w 2009 roku


Wybory uzupełniające w Norwich North w 2009 roku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wybory uzupełniające do Izby Gmin w okręgu Norwich North odbyły się 23 lipca 2009 roku. Były to pierwsze wybory do Izby Gmin po wybuchu skandalu dotyczącego nieuzasadnionych wydatków posłów. Skandal, który wstrząsnął brytyjską sceną polityczną w 2009 roku, spowodował kryzys wiarygodności trzech głównych partii: laburzystów, konserwatystów i liberalnych demokratów. Wybory uzupełniające w Norwich North traktowano jako próbę sił przed kolejnymi ogólnokrajowymi wyborami do Izby Gmin, które miały się odbyć w ciągu niespełna roku.

Frekwencja wyborcza wyniosła 45,9% (w porównaniu z 61,1% w wyborach w 2005 roku). Wybory wygrała kandydatka konserwatystów Chloe Smith. (W wyborach w 2010 udało jej się utrzymać mandat).

Były to piąte wybory uzupełniające do Izby Gmin od czasu objęcia stanowiska premiera przez Gordona Browna i piąte przegrane przez laburzystów[1].

Spis treści

Geneza wyborów | edytuj kod

Powodem rozpisania wyborów uzupełniających była rezygnacja z mandatu urzędującego posła Iana Gibsona. Gibson ogłosił swoją decyzję 5 czerwca 2009, po tym, jak komisja dyscyplinarna Partii Pracy postanowiła, że nie będzie mógł ubiegać się o reelekcję jako kandydat laburzystów[2]. Powodem zakazu było sprzedanie przez Gibsona mieszkania własnej córce poniżej ceny rynkowej[2].

Gibson cieszył się powszechnie opinią dobrego posła[3]. „The Guardian” uznał go za „jednego z najświetniejszych posłów do Izby Gmin”[4]. Według „Timesa” rzeczywistym powodem ukarania Gibsona była jego opozycyjna postawa wobec Gordona Browna. Gibson był kojarzony z lewym skrzydłem Partii Pracy[3]. Wbrew rządowi głosował m.in. przeciwko wojnie w Iraku, projektom wprowadzenia dowodów osobistych oraz ustawom antyterrorystycznym[4][5].

Znaczna część mieszkańców okręgu, który reprezentował, uważała, że został potraktowany niesprawiedliwie. Zdaniem wielu komentatorów mógłby bez problemu odzyskać mandat, gdyby ubiegał się o reelekcję jako kandydat niezależny. Jednak Gibson postanowił nie kandydować, popierając oficjalnego kandydata laburzystów[6].

Kandydaci i kampania wyborcza | edytuj kod

Zarejestrowano 12 kandydatów[7]. Głównymi kandydatami byli:

Pozostali kandydaci to: Peter Baggs (niezależny), Thomas Burridge (Partia Libertariańska), Anne Fryatt (NOTA[8]), Bill Holden (niezależny), Alan Hope (Official Monster Raving Loony Party), Craig Murray (Put an Honest Man into Parliament), Glenn Tingle (UKIP) oraz Robert West (BNP).

Chloe Smith i Chris Ostrowski byli wyznaczonymi przez swoje partie kandydatami spoza okręgu. April Pond to lokalna właścicielka małej firmy. Rupert Read to wykładowca filozofii na University of East Anglia i radny miasta Norwich. Craig Murray, rektor University of Dundee i były ambasador brytyjski w Uzbekistanie, usunięty w październiku 2004 z powodu krytyki naruszeń praw człowieka przez rząd uzbecki, prowadził kampanię skoncentrowaną na walce z korupcją.

Komentatorzy podkreślali, że w kampanii wyborczej ważną rolę odgrywa „czynnik Iana Gibsona” – przywiązanie mieszkańców okręgu do swojego posła i rozczarowanie sposobem, w jaki został potraktowany przez Partię Pracy. W ramach kampanii konserwatystów Lider Opozycji David Cameron odwiedził Norwich pięciokrotnie. Kandydat laburzystów był nieobecny w ostatnich dniach kampanii, ponieważ został hospitalizowany z powodu świńskiej grypy. Read, Ostrowski, Tingle i Smith podpisali zobowiązanie do prowadzenia „czystej kampanii”, Pond odmówiła podpisania zobowiązania, twierdząc, że jej partia zawsze prowadzi czystą kampanię[9].

Sondaż | edytuj kod

Norwich North był uważany za jeden z najpewniejszych okręgów Partii Pracy we wschodniej Anglii[10]. Jednak pierwszy sondaż z końca czerwca największe szanse na mandat dawał konserwatystom (w nawiasie zmiana w stosunku do wyniku wyborów w 2005 roku w punktach procentowych)[11]:

Był to jedyny sondaż przeprowadzony przed wyborami. Wybory uznano za jeden z niezwykle rzadkich przypadków, gdy realną szansę na mandat mają cztery partie[3].

Wyniki | edytuj kod

Wybory przyniosły zwycięstwo konserwatystom. Ich kandydatka zdobyła 7 348 głosów więcej niż następny w kolejności kandydat laburzystów. Zaskoczeniem był dobry wynik UKIP, która wyprzedziła Zielonych i zajęła czwarte miejsce. UKIP i Zieloni to jedyne partie, które zdobyły w wyborach uzupełniających większą bezwzględną liczbę głosów niż w poprzednich wyborach do Izby Gmin w tym okręgu. Frekwencję wyborczą oceniono jako „bardzo niską”[9].

Przypisy | edytuj kod

  1. Deborah Summers: Norwich North defeat is fifth byelection blow to Brown (ang.). The Guardian, 24 lipca 2009. [dostęp 2009-07-24].
  2. a b MP quitting to force by-election (ang.). BBC, 5 czerwca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  3. a b c Rod Liddle: Feel that - it’s voter rumble building up in Norwich (ang.). The Times, 19 lipca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  4. a b artykuł redakcyjny: In praise of ... Ian Gibson (ang.). The Guardian, 9 lipca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  5. Cath Elliott: Defending my MP (ang.). The Guardian, 7 czerwca 2009. [dostęp 2009-07-23].
  6. Patrick Barkham: Norwich ponders a Green future as byelection looms (ang.). The Guardian, 15 lipca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  7. Statement of Persons Nominated and Notice of Poll (ang.). Broadland District Council, 8 lipca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  8. Dosł. none of the above, czyli „żaden z powyższych”.
  9. a b c Andrew Sparrow: Norwich North byelection results – live (ang.). Guardian.co.uk, 24 lipca 2009. [dostęp 2009-07-24].
  10. Andrew Sinclair: Parties gear up for by-election (ang.). BBC, 5 lipca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  11. Anthony Wells: First Norwich North Poll (ang.). UK Polling Report, 26 czerwca 2009. [dostęp 2009-07-21].
  12. Norwich North (ang.). The Guardian. [dostęp 2009-07-25].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wybory uzupełniające w Norwich North w 2009 roku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy