Wybrzeże Ingrid Christensen


Na mapach: 69°30′S 77°00′E/-69,500000 77,000000

Wybrzeże Ingrid Christensen w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wybrzeże Ingrid Christensen[1] (ang. Ingrid Christensen Coast, norw. Ingrid Christensen Kyst) część wybrzeża Ziemi Księżniczki Elżbiety na Antarktydzie Wschodniej.

Leży pomiędzy Jennings Promontory (72°33′E) na skraju Lodowca Szelfowego Amery’ego, a zachodnim skrajem Zachodniego Lodowca Szelfowego (81°24′E), przylegającego do Wybrzeża Leopolda i Astrid. Wybrzeże zostało odkryte 20 lutego 1935 roku przez Klariusa Mikkelsena, kapitana statku należącego do magnata wielorybniczego Larsa Christensena. Nosi ono imię jego żony, Ingrid Christensen, która towarzyszyła mężowi w wyprawach antarktycznych. Południowo-zachodnią część tego wybrzeża odkryto dopiero w 1947 podczas amerykańskiej Operacji Highjump[2]. Na wybrzeżu tym mieści się Oaza Vestfold[2], obszar wolny od lodu, w której zbudowano australijską stację polarną Davis i oaza Larsemann Hills mieszcząca kilka stacji, m.in. rosyjską stację Progress.

Przypisy | edytuj kod

  1. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych Świata. Maciej Zych (redaktor). Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019, s. 655. ISBN 978-83-254-2578-4.
  2. a b Ingrid Christensen Coast
Na podstawie artykułu: "Wybrzeże Ingrid Christensen" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy