Wyjście awaryjne


Wyjście awaryjne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyjście awaryjne – polski film fabularny z 1982 w reżyserii Romana Załuskiego.

Zdjęcia plenerowe: Wrocław (Centrum Handlowe Renoma, Rynek Główny, ul. Świdnicka, boisko szkoły podstawowej nr 74 przy ulicy Kleczkowskiej, budynek Telewizji Polskiej przy ulicy Karkonoskiej 8, więzienie przy ulicy Świebodzkiej, Dworzec Główny PKP), Kryniczno (kościół i plebania), Prusice (rynek, urząd gminy), Psary (dom i gospodarstwo Kolędów).

Obsada | edytuj kod

Opis fabuły | edytuj kod

Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym miasteczku z początku lat 80. ubiegłego wieku. Wśród jego mieszkańców jest rodzina Kolędów. Pani Jadwiga Kolędowa (Bożena Dykiel) jest energicznym naczelnikiem gminy. Jej mąż Władysław (Jerzy Michotek) zajmuje się domową hodowlą kaczek i uprawą kwiatów w szklarni (w tzw. "tunelach"). Ich córka Dorota (Maria Gładkowska) jest niepracującą panną. Intryga zaczyna się w momencie, gdy pani naczelnik dowiaduje się, że ma być babcią. Strach przed utratą autorytetu, skandalem i kompromitacją podsuwają jej iście piekielny pomysł – trzeba kupić narzeczonego z opłaconym rozwodem. Znalezienie kandydata pozostawia mężowi, którego wyprawia w tym celu z sporą sumą pieniędzy do Wrocławia. Lawinowy przebieg wypadków obraca się, jak to często w komedii bywa, przeciwko sprawczyni całej intrygi.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wyjście awaryjne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy