Wysoka Turnia


Na mapach: 49°14′11″N 19°52′59″E/49,236389 19,883056

Wysoka Turnia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wysoka Turnia, widok z Ornaku Wysoka Turnia i Upłazkowa Turnia – widok od strony wschodniej, ze ścieżki przez Czerwony Żleb

Wysoka Turnia (1643 m) – wybitna turnia w orograficznie prawych (wschodnich) zboczach Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich[1]. Stanowi skaliste zakończenie południowo-zachodniej grzędy Upłaziańskiej Kopy, która poprzez przełęcz Wysokie Siodło (ok. 1610 m), Wysoką Turnię, Niskie Siodło (ok. 1510 m) i Niską Turnię (ok. 1520 m) opada do Wąwozu Kraków. Grzęda ta wraz z wymienionymi turniami oddziela dwa kotły lodowcowe: Zadnie Kamienne i Przednie Kamienne; obydwa są prawymi odnogami Wąwozu Kraków[2].

W środkowej, szczytowej części Wysokiej Turni znajduje się głęboko, ale bardzo wąsko wcięta przełączka zwana Wysoką Szczerbiną. Od przełączki tej postrzępiona grań o łącznej długości około 150 m schodzi w dwóch przeciwstawnych kierunkach: północno-zachodnim i południowo-wschodnim. Spod Wysokiej Szczerbiny do Wąwozu Kraków opada wąski, skalisto-trawiasty i w górnej części bardzo stromy żleb. Przegrodzony jest dwoma skalistymi progami o wysokości około 7 m. W dolnej części żleb przechodzi w depresję podsypaną piargami. Prowadzi nim jedna z dróg wspinaczkowych. Prawdopodobnie po raz pierwszy przeszedł ją Władysław Cywiński 12 września 1994 roku. Być może dawniej przeszli tędy jacyś poszukiwacze skarbów lub pasterze, brak jednak o tym informacji[3].

Do Wysokiego Siodła oraz Zadniego i Przedniego Kamiennego z grani Wysokiej Turni opadają niskie, skaliste ścianki, miejscami porośnięte trawnikami. W północno-zachodnim kierunku do Płaśni między Progi w Wąwozie Kraków opada bardzo strome i zerodowane skaliste zbocze z turniczkami, miejscami poprzerastane trawnikami, kępami kosodrzewiny. Najbardziej stroma jest zachodnia ściana Wysokiej Turni opadająca do Przedniego Kamiennego. Ma wysokość około 80 m[3].

Wysoka Turnia zbudowana jest ze skał węglanowych (wapienie i dolomity). W jej skałach znajdują się całe ogrody bujnie zakwitających tatrzańskich roślin[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  3. a b Władysław Cywiński: Tatry. Czerwone Wierchy, część zachodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 3. Poronin: Wyd. Górskie, 1996. ISBN 83-7104-011-3.
  4. Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.


Na podstawie artykułu: "Wysoka Turnia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy