Wyspa Króla Jerzego


Na mapach: 62°02′S 58°21′W/-62,033333 -58,350000

Wyspa Króla Jerzego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyspa Króla Jerzego – największa wyspa w archipelagu Szetlandów Południowych, odkryta przez Williama Smitha w 1819 roku. Została nazwana na cześć Jerzego III, króla Wielkiej Brytanii.

Wyspa położona jest 120 km od wybrzeży Antarktydy na Oceanie Południowym, ma powierzchnię 1150 km², długość około 95 km i szerokość 25 km. W 90% pokryta jest lodem. Średnia roczna temperatura powietrza wynosi −1,6 °C. Najniższa zanotowana temperatura wynosiła −32,3 °C, a najwyższa +16,7 °C. Średnia temperatura gleby na głębokości 5 cm waha się między +4,0 °C w styczniu a −1,8 °C we wrześniu[1].

Stacje badawcze | edytuj kod

Na wyspie znajdują się stacje badawcze dziewięciu krajów, w tym polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego. Polska stacja położona jest nad Zatoką Admiralicji, podobnie jak brazylijska i peruwiańska. Pozostałe grupują się nad Zatoką Maxwella na południowym zachodzie wyspy, gdzie większe fragmenty lądu są wolne od lodu. Stacja peruwiańska działa tylko latem, pozostałe są całoroczne. Na wyspie znajdują się także mniejsze obozy terenowe i tzw. refugia.

Placówki badawcze i logistyczne położone na Wyspie Króla Jerzego


W lecie organizuje się pewną liczbę specjalistycznych wycieczek turystycznych na wyspę.

19 stycznia 1979 r. na wyspie zmarł podczas kręcenia filmu Włodzimierz Puchalski, polski dokumentalista i fotograf. Jego grób, wpisany na listę pamiątkowych miejsc Antarktyki, znajduje się w pobliżu polskiej stacji.

Przypisy | edytuj kod

  1. Grzegorz Gryziak. Colonization by mites of glacier-free areas in King George Island, Antarctica. „Pesquisa Agropecuária Brasileira”. 44, s. 891–895, sierpień 2009. DOI: 10.1590/S0100-204X2009000800013
Na podstawie artykułu: "Wyspa Króla Jerzego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy