Wytłaczanie (polimery)


Wytłaczanie (polimery) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wytłaczanie – w inżynierii chemicznej proces wytwarzania długich elementów z tworzyw sztucznych[1]. Polega na uplastycznianiu tworzywa w układzie uplastyczniającym i przepychaniu go przez kanały o odpowiednim profilu. Wytłaczanie jest metodą przetwórstwa fizyczno-chemicznego II rodzaju (PEC II).

Proces odbywa się w wytłaczarkach, składających się z trzech układów: napędowego, sterowania i uplastyczniającego. Tworzywo ogrzewa się do uzyskania odpowiedniej plastyczności, a następnie przetłacza się przez głowicę wytłaczarską (ustnik) i chłodzi uzyskując tzw. wytłoczynę. Do przemieszczania tworzywa stosuje się przenośniki śrubowe (ślimaki) lub tłoki[1].

Odmiany procesów wytłaczania | edytuj kod

  • konwencjonalne
  • porujące – do układu uplastyczniającego dodaje się porofor
  • auto–termiczne – ciepło dostarczane przez tarcie
  • powlekające – podciśnieniowe i ciśnieniowe
  • z rozdmuchiwaniem – swobodne (otrzymuje się folię rurową) lub z ograniczeniem mechanicznym (otrzymuje się pojemniki)
  • z napełnianiem – np. kroplówki
  • z granulowaniem – w wodzie lub powietrzu, z proszku robi się granulat
  • współwytłaczanie – otrzymywanie wytłoczyn składających się z kilku warstw różniących się np. kolorem lub strukturą; w procesie tym wykorzystuje się dwie lub więcej wytłaczarek, z których każda dostarcza określone tworzywo sztuczne przy stałym wydatku objętościowym do wspólnej głowicy (matrycy) wytłaczającej.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b wytłaczanie, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2010-11-20] .
Na podstawie artykułu: "Wytłaczanie (polimery)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy