Wzdłużenie zastępcze


Wzdłużenie zastępcze w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wzdłużenie zastępcze (ang. compensatory lengthening) – proces fonetyczny, w wyniku którego samogłoska staje się długa, aby zachować energię potrzebną na wypowiedzenie wyrazu, kiedy następna samogłoska zanikła[1]. Zaszło np. w łacinie, języku fińskim i w języku polskim (przy zaniku jerów) – z tego samego powodu w języku ukraińskim i w językach łużyckich. Podobnie jak wokalizacja jerów jest wynikiem wyrównań kompensacyjnych. Przy wzdłużeniu zastępczym zanikający jer oddaje swój iloczas samogłosce pełnej – powodując jej wzdłużenie.

Język fiński | edytuj kod

Występuje w skostniałych formach prolatiwu (przypadek) – ohitse meni (przeszedł obok) – m wymawia się podwójnie, z powodu zaniku spółgłoski k w wyrazie ohitse (stara forma ohitsek.) Spotyka się go również w formie drugiej osoby trybu rozkazującegomene tänne (idź tam) – podwojeniu ulega t wskutek zaniku k w wyrazie mene (stara forma menek).

Przypisy | edytuj kod

  1. Gussmann 2002 ↓, s. 28.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wzdłużenie zastępcze" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy