Wzgórze (anatomia)


Wzgórze (anatomia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Animacja ilustrująca położenie wzgórza w obrębie mózgowia i czaszki człowieka Schemat budowy wzgórza

Wzgórze (łac. thalamus, ang. thalamus) – część międzymózgowia znajdująca się pod spoidłem wielkim. Przylega do niego podwzgórze.

Odpowiada za wstępną ocenę bodźców zmysłowych i przesyłanie ich do kory mózgowej (oprócz węchu). Pełni kluczową rolę w integracji informacji czuciowych i ruchowych, w procesach uwagi i kontrolowania dostępu do danych czuciowych. Stanowi największą ilość istoty szarej międzymózgowia. Wzgórze tworzą skupienia istoty szarej (jądra) pooddzielane przez pasma istoty białej. Stanowi ograniczenie komór: komory bocznej oraz komory trzeciej.

Spis treści

Budowa zewnętrzna | edytuj kod

W opisie anatomicznym wzgórza wyróżnia się dwa bieguny i cztery powierzchnie.

  • Biegun przedni – jest skierowany w stronę głowy jądra ogoniastego i wraz ze słupem sklepienia ogranicza otwór międzykomorowy (foramen interventriculare).
  • Biegun tylny – tworzy poduszkę (pulvinar).
  • Powierzchnia górna – stanowi ograniczenie części centralnej komory bocznej. Jest wypukła, brzegiem bocznym graniczy z jądrem ogoniastym. Między nimi przebiega bruzda w której przebiega prążek krańcowy (stria terminalis). Prążek krańcowy jest zrośnięty z cienką blaszką, zwana blaszką przytwierdzoną, do której przyczepia się splot naczyniówkowy komory bocznej. Wzdłuż powierzchni przyśrodkowej przebiega prążek rdzenny wzgórza, do którego przyczepia się tkanka naczyniówkowa komory trzeciej.
  • Powierzchnia przyśrodkowa – współtworzy boczną ścianę komory trzeciej. Jest ustawiona wzdłuż osi strzałkowej. Powierzchnie przyśrodkowe są zrośnięte, stanowiąc zrost miedzywzgórzowy.
  • Powierzchnia dolna – przylega bezpośrednio do podwzgórza i niskowzgórza
  • Powierzchnia boczna – przylega do jądra ogoniastego i torebki wewnętrznej

Budowa wewnętrzna, obszary wzgórza i funkcje | edytuj kod

Wzgórze jest zbudowane głównie z istoty szarej, tworzącej jądra, do której wnikają pasma istoty białej, zwanymi blaszkami rdzennymi. Wzdłuż bocznej powierzchni wzgórza przebiega blaszka rdzenna zewnętrzna, która oddziela leżące bocznie od niej jądro siatkowate wzgórza od pozostałych jąder. Blaszka rdzenna wewnętrzna przebiega strzałkowo, oddzielając jądro przyśrodkowe od jąder bocznych. Ku przodowi rozdziela się ograniczając jądra przednie. Z tyłu blaszka zagina się, oddzielając jądro przyśrodkowe od jąder poduszki. Wewnątrz blaszki znajduje się jądro śródblaszkowe. Wyróżnia się następujące jądra wzgórza:

Podział czynnościowy jąder wzgórza | edytuj kod

Pod względem czynnościowym wyróżnia się:

  • jądra specyficzne – posiadające połączenia ze ściśle określonymi polami kory
    • jądra przednie
    • jądro przyśrodkowe
    • jądra brzuszno-boczne
  • jądra niespecyficzne – posiadają połączenia z wieloma polami kory. Otrzymują impulsację z ośrodków układu limbicznego, jąder podwzgórza oraz tworu siatkowatego.
    • jądro śródblaszkowe
    • jądro siatkowate
    • jądro pośrodkowe

Bibliografia | edytuj kod

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Wzgórze (anatomia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy