Wzgórze Watykańskie


Na mapach: 41°54′14,5″N 12°27′00,6″E/41,904028 12,450167

Wzgórze Watykańskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wzgórze Watykańskie, skrótowo Watykan (łac. Mons Vaticanus, od viticino, „wróżba, przepowiednia”) – wzgórze w Rzymie, po prawej stronie Tybru. Od 1929 roku większość jego obszaru administracyjnie należy do państwa Watykan.

Wzgórze Watykańskie nie zalicza się do siedmiu wzgórz Rzymu.

W średniowieczu rezydencją papieży był Pałac Laterański. Wzgórze Watykańskie było wówczas centrum duchowym, a bazylikę św. Piotra na Watykanie na swoją katedrę obrał tylko Symmach. W IX wieku Leon IV nakazał otoczyć murami teren między Górą Świętego Piotra a Tybrem, zamieniając wzgórze w ufortyfikowaną cytadelę. Wzgórze zostało następnie umocnione przez Eugeniusza III i Mikołaja III.

Od 1377 (powrót papieży z Awinionu) główną siedzibą papiestwa stał się Watykan. Niemniej świątynią biskupa Rzymu nie jest bazylika św. Piotra, ale św. Jana na Lateranie, która jest eksterytorialną własnością Stolicy Apostolskiej. W 1378 roku na Watykanie odbyło się pierwsze konklawe.

Na wzgórzu (oprócz bazyliki) znajdują się m.in. Pałac Apostolski, Ogrody Watykańskie, Radio Watykańskie.

Wzgórze jest najniższym szczytem należącym do Korony Europy.


Na podstawie artykułu: "Wzgórze Watykańskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy