Y


Y w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Y y

Y (minuskuła: y) (igrek) – dwudziesta piąta litera alfabetu łacińskiego, dwudziesta dziewiąta litera alfabetu polskiego. Litera nazywana jest igrek (z łac. y graeca). W języku polskim oznacza dźwięk [ɨ] lub [ɘ], niekiedy oznacza spółgłoskę [j], np. w starszym zapisie nazwiska Zamoyski. Literą tą w języku polskim zaczyna się tylko kilka słów, będących zapożyczeniami, i czyta się jak zwykle [j]: yale, yeti, yorkshire oraz yuppie. Wyjątkami są słowa ypsilon i ylid, czytane przez [ɨ]. „Słownik języka polskiego” pod redakcją Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego (1900-1927) podaje wyrazy ykać i ykanie jako regionalne odpowiedniki wyrazów czkać i czkanie oraz wykrzykniki ychy, ychychy, yja, yjo[1]. W innych językach może oznaczać na przykład samogłoskę y (np. niem. sympathisch [zʏmˈpaːtɪʃ]), i (np. cze. my [mi]) lub spółgłoskę j (np. hisz. ayer [aˈjeɾ]).

Inne reprezentacje litery Y | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Strona głowna – SŁOWNIKI DAWNE I WSPÓŁCZESNE, www.leksykografia.uw.edu.pl [dostęp 2017-11-27]  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Y" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy