Yannick Noah


Yannick Noah w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Yannick Noah (ur. 18 maja 1960 w Sedanie) – francuski tenisista, zwycięzca French Open 1983 w grze pojedynczej i French Open 1984 w grze podwójnej, lider rankingu deblowego, reprezentant w Pucharze Davisa.

Po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę muzyczną. Jest wykonawcą piosenek reggae.

Yannick Noah jest ojcem koszykarza zawodowej ligi NBA Joakima Noaha.

Spis treści

Kariera tenisowa | edytuj kod

Jako zawodowy tenisista startował w latach 1977–1996.

W grze pojedynczej wygrał 23 turnieje rangi ATP World Tour i osiągnął 13 finałów. W 1983 roku był najlepszy podczas wielkoszlemowego French Open, po pokonaniu w finale Matsa Wilandera.

W grze podwójnej odniósł 16 triumfów turniejowych z cyklu ATP World Tour i 9 razy uczestniczył w finale. W 1984 roku zwyciężył w French Open, podczas którego tworzył parę z Henrim Lecontem. Wspólnie z Lecontem awansował w 1985 roku do finału US Open, a w 1987 dotarł, tym razem z Guym Forgetem do finału Rolanda Garrosa.

W latach 1978–1990 Noah reprezentował Francję w Pucharze Davisa. Zagrał łącznię w 61 meczach, z których w 39 zwyciężył. W 1991 roku został kapitanem reprezentacji i doprowadził Francuzów do zwycięstwa w zawodach, pierwszego od 49 lat. W finale pokonali 3:1 Stany Zjednoczone. Sukces ten Francuzi powtórzyli w 1996 roku, tym razem po finale zwycięskim ze Szwecją.

W rankingu gry pojedynczej Noah najwyżej był na 3. miejscu (7 lipca 1986), a w klasyfikacji gry podwójnej na 1. pozycji (25 sierpnia 1986). Jako lider w zestawieniu deblistów znajdował się przez 19 tygodni.

W 2005 roku został włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Od sezonu 2016 jest kapitanem reprezentacji Francji w Pucharze Davisa[1]. Podczas edycji 2017 doprowadził reprezentację do pierwszego triumfu w turnieju od 2001 roku, a w finale Francuzi pokonali 3:2 Belgię[2].

Finały w turniejach wielkoszlemowych | edytuj kod

Gra pojedyncza (1–0) | edytuj kod

Gra podwójna (1–2) | edytuj kod

Kariera muzyczna | edytuj kod

Wziął udział w nagraniu singla charytatywnego "Je reprends ma route" wspierającego organizację UNITAID, który ukazał się 24 września 2012, wykonanego przez formację Les Voix de l'Enfant (Głos dziecka)[3] w towarzystwie takich wykonawców jak Quentin Mosimann, Matt Pokora, Emmanuel Moire, Joyce Jonathan, Gérard Lenorman, Florent Mothe, Mikelangelo Loconte, Pedro Alves, Merwan Rim i Marie Myriam.

Nagrał albumy solowe:

Przypisy | edytuj kod

  1. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Yannick Noah pozostanie kapitanem reprezentacji Francji w Pucharze Davisa - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 1 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-02]  (pol.).
  2. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Wymarzona "10" Francji. Czekała na nią 16 lat - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 27 listopada 2017 [dostęp 2017-12-02]  (pol.).
  3. Découvrez le nouveau clip des Voix de l'Enfant, "Je reprends ma route" (fr.). Charts in France. [dostęp 2016-12-08].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Yannick Noah" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy