Złota Brama we Włodzimierzu


Złota Brama we Włodzimierzu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Złota Brama we Włodzimierzu

Złota Brama (ros. Zolotye Vorota, Золотые ворота) - wieża bramna we Włodzimierzu w Rosji pobudowana w latach 1158-1164. Jest jedną z niewielu zachowanych (tylko częściowo) starożytnych, rosyjskich bram miejskich. W jej wnętrzu znajduje się muzeum poświęcone podbojom Mongołów na terenie Rosji w XIII wieku.

Złote Bramy znajdowały się w najświętszych prawosławnych miastach - Jerozolimie, Konstantynopolu oraz Kijowie. Po osadzeniu stolicy we Włodzimierzu, Andrzej I Bogolubski nakazał budowę Złotej Bramy z wapienia, ze złotymi zdobieniami również w tym mieście. Na szczycie znajdował się barbakan, w którym mieścił się kościół symbolizujący opiekę Matki Bożej nad miastem.

Pod koniec XVIII wieku budowla była zniszczona do tego stopnia, że Katarzyna II Wielka bała się przechodzić przez bramę w obawie przed jej zawaleniem. W 1779 roku zleciła ona wykonanie dokładnych pomiarów oraz rysunków bramy, po czym w 1795 obiekt został zburzony i postawiony na nowo.


Na podstawie artykułu: "Złota Brama we Włodzimierzu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy