Złoty Pawilon


Na mapach: 35°02′22″N 135°43′45″E/35,039583 135,729203

Złoty Pawilon w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Złoty Pawilon w śniegu

Złoty Pawilon[1] (jap. 金閣寺 Kinkaku-ji, Świątynia Złotego Pawilonu), oficjalna nazwa Rokuon-ji (jap. 鹿苑寺 Świątynia w Ogrodzie Jeleni) – świątynia zen w Kioto. Budynek reprezentuje tzw. kulturę Kitayama z okresu Muromachi.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwotny budynek Złotego Pawilonu powstał w 1397 r. jako willa sioguna Yoshimitsu Ashikagi, na terenie jego posiadłości Kitayama[2]. Jego syn Yoshimochi Ashikaga przekształcił ją w świątynię buddyjską związaną ze szkołą Rinzai.

Świątynia spłonęła podczas wojny Ōnin.

W 1950 r. została podpalona przez psychicznie chorego, młodego mnicha, który następnie próbował popełnić samobójstwo na wzgórzu Daimon-ji. Wydarzenie to stało się motywem opowiadania Yukio Mishimy z 1956 r.

Obecna budowla pochodzi z 1955 r., ściany zewnętrzne pokryto płatkami złota w 1987 r. Zrekonstruowano również malowidła we wnętrzu. Świątynia jest położona nad stawem Kyōko-chi, na terenie parku utworzonego w stylu kaiyū (kaiyū-shiki), umożliwiającym jej podziwianie poprzez spacer wokół.

Złoty Pawilon jest jednym z zabytków Kioto znajdujących się na liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Przypisy | edytuj kod

  1. Egzonim wprowadzony na 96. posiedzeniu KSNG.
  2. Schirokauer, Lurie and Gay (2005), s. 106.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Złoty Pawilon" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy