Zajn al-Abidin ibn Ali


Zajn al-Abidin ibn Ali w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zajn al-Abidin ibn Ali (znany również jako Zin Al-Abidin Ben Ali, ar. زين العابدين بن علي Zin el-‘Ābidīn bin ‘Alī, ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, premier od 2 października do 7 listopada 1987, prezydent kraju od 7 listopada 1987 do 14 stycznia 2011[1].

Życiorys | edytuj kod

Ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej dochodząc w niej do stopnia generała. Studiował również inżynierię w Stanach Zjednoczonych. W latach 1964-74 szef bezpieczeństwa militarnego, stanowisko to usadowiło go w gronie najwyższych kręgów rządowych. W 1974 roku rozpoczął trzyletnią kadencją jako attaché wojskowy ambasady Tunezji w Maroku. W 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 był ambasadorem w Polsce. W 1986 roku został ministrem spraw wewnętrznych, jako minister wsławił się rozbiciem ruchu islamskich fundamentalistów. W październiku 1987 roku desygnowany na premiera w zastępstwie Rachida Sfara[1].

7 listopada 1987 premier dokonał bezkrwawego przewrotu, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu[2][3]. Zgodnie z ówczesną tunezyjską konstytucją automatycznie przejął obowiązki głowy państwa. Tego samego dnia został także przywódcą rządzącej Dusturowskiej Partii Socjalistycznej[4] a nowym premierem został Hédi Baccouche. 27 lutego 1988 ibn Ali założył nową partię - Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne. W następstwie wyborów generalnych w 1989, 2 kwietnia 1989 został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku prezydenta na 5-letnią kadencję[1].

Początkowo bardziej liberalny względem opozycji (w tym tej islamistycznej) niżeli poprzednik. W 1991 roku jednak zdelegalizował opozycyjną Partię Odrodzenia i zaapelował o zwalczanie islamskich radykałów. Od tego czasu jego rządy były krytykowanie jako łamiące prawa człowieka. Jako przywódca Zgromadzenia Demokratyczno-Konstytucyjnego wygrywał (z przytłaczającym poparciem) kolejno wybory w 1994, 1999, 2000 i 2009 roku[1]. W polityce gospodarczej realizował program neoliberalny[5].

14 stycznia 2011 roku ibn Ali uciekł z kraju pod wpływem rozpoczętych 17 grudnia 2010 masowych protestów społecznych. Obowiązki prezydenta przejął wówczas premier Muhammad al-Ghannuszi[6][7] a następnego dnia przewodniczący parlamentu Fu’ad al-Mubazza. Rewolucja doprowadziła do zalegalizowania wielu tępionych podczas rządów ibn Alego partii politycznych. Ustępujący prezydent znalazł schronienie w Arabii Saudyjskiej. W okresie po obaleniu zaocznie skazany za defraudację pieniędzy publicznych i tłumienie protestów z 2010-11[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Zine al-Abidine Ben Ali (ang.).
  2. Konstytucja tunezyjska ONZ, 2009.
  3. Bourguiba Described in Tunis New York Times, 9 listopada 1987
  4. Encyklopedia Świat w przekroju, Warszawa 1990, ISSN 0137-6799, s. 353
  5. Dictatorship and Neo-Liberalism: The Tunisian People’s Uprising (ang.).
  6. Dramatyczna sytuacja w Tunezji - MSZ ostrzega Polaków konflikty.wp.pl
  7. Lotnisko otoczone. Stan wyjątkowy w Tunezji tvn24.pl
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zajn al-Abidin ibn Ali" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy