Zakochany kundel


Zakochany kundel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zakochany kundel (ang. Lady and the Tramp) – familijny film animowany z 1955 roku wyprodukowany przez Walta Disneya[1]. Dystrybucją filmu w Stanach Zjednoczonych zajęła się Buena Vista Film Distribution Company, a film miał swoją premierę 16 czerwca 1955 roku[1]. Jest to 15. film w oficjalnym kanonie animacji Walta Disneya, lecz pierwszy powstały w procesie kina panoramicznego CinemaScope[2].

Animacja otrzymała w większości pozytywne recenzje; serwis Rotten Tomatoes przyznał jej wynik 89%[3].

W 2001 roku ukazał się sequel produkcji – film wideo Zakochany kundel II: Przygody Chapsa. Jego scenariusz oparto na powieści Warda Greene’a pt. Happy Dan, the Whistling Dog.

W 2019 roku ukazał się film aktorski Zakochany kundel.

Spis treści

Fabuła | edytuj kod

Jim wręcza żonie na Gwiazdkę suczkę rasy cocker spaniel. Nowa właścicielka nadaje jej imię Lady.

Lady po pół roku jest już dorosłym psem. Zostaje zarejestrowana, a na jej szyi zawisa obroża z numerkiem. Radość suczki z zaistniałego faktu szybko dobiega końca, bo jej pani zachodzi w ciążę i zaczyna zaniedbywać zwierzę, poświęcając się planowaniu przyszłości.

Zrozpaczona Lady spotyka na swej drodze Trampa, bezpańskiego kundla uważającego, że pies może czuć się szczęśliwy tylko na wolności, bez domu i obroży. Dzieli on się z suczką wyznawanymi przez siebie wartościami, po czym odchodzi, kwitując krótką rozmowę zdaniem: Zapamiętaj, ślicznotko – w sercu człowieka nie ma zbyt wiele miejsca na miłość. Gdy pojawia się dziecko, pies musi odejść[a]. Mimo chłodnego pożegnania zwierzęta zapadają sobie nawzajem w pamięci.

Dziecko Jima i Darling[b] przychodzi na świat. Początkowa frustracja Lady ze stanu błogosławionego pani przemienia się w ciekawość, suczka nigdy dotąd nie widziała jeszcze dziecka. Gdy dane było jej to zrobić, zafascynowana zarówno urodą, jak i bezbronnością malca, przyrzeka sobie, że będzie się nim opiekować i go bronić.

Właściciele Lady wyjeżdżają w podróż, zostawiając swojego potomka pod opieką Ciotki Sary, sceptycznie nastawionej do psów. Za jej przyczyną cocker spanielce zostaje założony kaganiec. Przestraszona i wściekła Lady ucieka z domu, zaczepiając smyczą uwięzi o puszki. Groźne psy, widząc i słysząc obce zwierzę, atakują suczkę. Znajduje się w poważnym niebezpieczeństwie. Na miejscu zajścia pojawia się Tramp, który rusza Lady na ratunek, a następnie, wykazując się ogromną pomysłowością, pomaga jej uwolnić się od kagańca. Następnie organizuje kolację dla dwojga, a romantyczny wieczór kończy się wspólnie spędzoną nocą – między bohaterami rodzi się uczucie.

Tramp proponuje Lady dalsze wspólne przeżywanie przygód, ta odmawia jednak, mając na uwadze złożoną sobie obietnicę. Zrezygnowany kundel odprowadza suczkę pod dom. W drodze wpada na pomysł, jak wprowadzić odrobinę beztroski w poukładaną głowę towarzyszki; proponuje jej wspólne ganianie kur. Sytuację zauważa właściciel ptaków, który otwiera ogień w stronę psów. Oboje uciekają przed zagrożeniem, a zostająca w tyle Lady zostaje schwytana przez hycla, po czym przewieziona do schroniska, zgodnie z nowo wprowadzonymi w mieście zasadami. Gdy Tramp orientuje się, co zaszło, jest już za późno.

W schronisku Lady spotyka przyjaciół Trampa z ulicy. Uważają oni kundla za wzór do naśladowania. W trakcie wspólnej rozmowy zdradzają suczce, że mimo wielu swoich zalet ma on jedną jedyną wadę – jest kobieciarzem największym ze wszystkich. To zmienia dotychczasowy sposób postrzegania Trampa. Po wydostaniu się ze schroniska i ponownym spotkaniu kundelka nie słucha jego tłumaczeń i odrzuca przeprosiny. Smutny Tramp odchodzi z podwórka Lady, a chwilę później słyszy jej głośne wołanie o pomoc. Bez zastanowienia przybiega z powrotem, dowiadując się, że suczka zauważyła szczura wbiegającego do pokoju dziecka Jima. Jest to zagrożenie dla życia malca, a przywiązana do budy Lady nie może ruszyć mu na ratunek. Tramp włamuje się do mieszkania i śmiertelnie rani gryzonia, punktując w oczach suczki. Romantyczną scenę z udziałem zwierząt przerywa pojawienie się Ciotki Sary, która, myśląc, że kundel chciał skrzywdzić dziecko, wzywa hycla i natychmiast dzwoni do właścicieli Lady.

Przybyli na miejsce małżonkowie, znajdując zwłoki szczura, odtwarzają przebieg zdarzeń. Rozumiejąc, co się stało, ruszają zatrzymać powóz wiozący Trampa do schroniska. Podobnie czynią poinformowani o wszystkim przyjaciele Lady – Kilt[c] i były pies myśliwski Wiarus[d], który, wbrew pogłoskom, jakoby stracił węch, tropi konie i zatrzymuje je.

Akcja filmu kończy się w pierwsze urodziny suczki, która jest już żoną Trampa i matką trzech cocker spanielów i kundelka, którego dalsze losy zostały przybliżone w sequelu produkcji. Na szyi Trampa widnieje obroża i numerek.

Źródło: [4]

Obsada głosowa | edytuj kod

i inni

Wersja polska | edytuj kod

Wersja z 1961 | edytuj kod

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Łodzi
Reżyseria: Maria Olejniczak
Wystąpili:

i inni

Wersja z 1996 | edytuj kod

Opracowanie wersji polskiej: Start International Polska
Reżyseria: Maria Piotrowska
Dialogi polskie: Krystyna Skibińska-Subocz
Teksty piosenek: Antoni Marianowicz
Kierownictwo muzyczne: Marek Klimczuk
Opieka artystyczna: Michał Wojnarowski
Wystąpili:

i inni

Produkcja | edytuj kod

źródła:[5][6]

Pierwsze plany i zawieszenie prac | edytuj kod

Pomysł stworzenia Zakochanego kundla pojawił się już w 1937, kiedy Joe Grant, jeden z animatorów i scenarzystów wytwórni Disneya, pochwalił się Waltowi autorskimi szkicami swojego springer spaniela o imieniu Lady. Disney dostrzegł w nich potencjał i poprosił Granta o stworzenie scenorysu na podstawie rysunków[2].

Tak powstała pierwsza koncepcja filmu. Według niej fabuła miała być skupiona na wątku suczki, która stara zaakceptować i przyzwyczaić się do nowego mieszkańca w swoim domu, jakim jest dziecko jej właścicielki. Ten pomysł nie spodobał się jednak Waltowi – uznał, że jest zbyt prymitywny i nie przykułby uwagi publiczności. Było to powodem porzucenia projektu na lata. Wytwórnia skupiła się na produkcji animowanych filmów propagandowych dla rządu USA pt. Walt Disney’s World War II propaganda production.

O planach jednak nie zapomniano. Współzałożyciel studia – Roy O. Disney – regularnie namawiał Walta do wznowienia prac. On nie miał jednak żadnego dobrego pierworysu na to przedsięwzięcie. Poza tym dostrzegł u swoich animatorów wypalenie po wielu próbach znalezienia dobrej koncepcji. Ta pojawiła się, gdy Disney kupował prezent gwiazdkowy dla swojej żony Lilian. Kupił szczeniaczka zapakowanego w ozdobne pudełko, chcąc ją w ten sposób udobruchać za nieudane wspólne spotkanie, o którym zapomniał. Wręczając Lilian upominek, Walt pomyślał, że identyczna scena dobrze wyglądałaby jako prolog filmu. Od razu skojarzył to z porzuconym kilka lat temu projektem.

Wznowienie prac | edytuj kod

Z czasem Disney zaczął tworzyć dalszy zarys fabuły – w jego planach pojawiły się kolejne postacie: dwa psotne syjamskie koty i bezdomny pies. Dalsze losy animacji Walt wyczytał w magazynie "Cosmopolitan" – bardzo spodobało mu się zamieszczone tam opowiadanie Happy Dan: The Cynical Dog Warda Greene’a. Jego bohaterem był bezpański pies, którego urokowi nie potrafił oprzeć się żaden mieszkaniec miasta, dając mu coś do zjedzenia. Widząc w tekście potencjał, Disney odkupił do niego prawa w 1943 roku. Wtedy zaczęto dążyć do połączenia planów Walta i treści opowiadania w jeden scenariusz[2].

Pierwowzorem postaci Trampa był wędrowny pies, którego zauważył podczas wieczornego spaceru jeden ze scenarzystów Disneya. Twórcy od razu skojarzył się on z filmem i chciał go ze sobą zabrać, a następnie przekazać animatorom. Pies jednak uciekł. Twórca opowiedział tę historię Disneyowi, a ten postanowił go odszukać, bo nie chciał przepuścić tak dobrej okazji na rozwój swojego pomysłu. Ostatecznie udało się, a kundla odnalazł w schronisku oddalonym kilka godzin drogi od domu scenarzysty. Disney adoptował zwierzę, a po zakończeniu prac i sukcesie animacji przeznaczył dla niego specjalne miejsce w Disneyland Resort.

Disney chciał, by jego artyści jak najwierniej oddali na papierze ruchy i zachowania bohaterów nowej animacji, dlatego w siedzibie jego wytwórni w czasie prac nad Zakochanym kundlem mieszkały dziesiątki psów różnych ras i wielkości. Woolie Reitherman, twórca aktu, w którym Tramp walczy z gryzoniem w pokoju dziecka, postawił na biurku klatkę ze szczurem, by w trakcie pracy przypatrywać się jego ruchom.

Imiona bohaterów | edytuj kod

Podczas tworzenia animacji imiona prawie wszystkich bohaterów uległy zmianie:

  • Koty syjamskie – Si i Am w pierwszym zarysie fabuły wykonanym przez Disneya nazywały się Nip i Tuck;
  • Siostra Darling[e]ciocia Sara pierwotnie nazywała się Mumsie;
  • Właściciele Lady – Jim i Darling roboczo nazywali się Mr. and Mrs. Fred (pol. Pan i Pani Fred)
  • Imię głównego bohatera sprawiło Waltowi największy dylemat. Długo nie mógł się zdecydować, które będzie najbardziej pasować. Ostatecznego wyboru dokonywał między Homerem, Ragsem, Bazo oraz Trampem.

Imiona postaci epizodycznych, na przykład kanarka pojawiającego się w scenie z udziałem kotów syjamskich, były inspirowane życiem codziennym. W tym przypadku za pierwowzór posłużył ptak sąsiada Disneya o nazwisku Trilby.

Zmiany w ważniejszych elementach fabuły | edytuj kod

Sceny, które nie miały się pojawić | edytuj kod

Scena pocałunku Lady i Trampa przy kolacji miała początkowo nie znaleźć się w filmie. Disney był stanowczo przeciwny pomysłowi, by dwa psy jadły makaron, całując się przy tym. Na zmianę decyzji wpłynął jeden z animatorów, Frank Thomas, któremu udało się przekonać Disneya do zachowania tej sceny poprzez wprowadzenie do szkiców paru zmian. To właśnie wersja Thomasa pojawiła się w finalnej odsłonie animacji.

Sceny, które miały wyglądać inaczej | edytuj kod

Początkowo zakładano, że Wiarus zginie podczas pościgu za wozem hycla w przedostatniej scenie filmu. Wytwórnia ostatecznie zmieniła te plany, obawiając się ogromnej fali krytyki, podobne jak po premierze filmu Bambi, gdzie została uśmiercona matka głównego bohatera. Śmierci Wiarusa sprzeciwiała się też Peggy Lee, autorka i wykonawczyni wszystkich piosenek do Zakochanego kundla. Disney uważał, że filmowi powinien zawierać jeden wątek zakończony dramatycznie, lecz następnie ustąpił.

Usunięte piosenki | edytuj kod

W trakcie produkcji usunięto z filmu piosenkę I’m free wykonywaną przez Trampa. Producenci po dokonaniu drobnych zmian w jego charakterze uznali bowiem, że melodia nie pasuje do tej postaci. Utwór pojawił się jako dodatek do wydania animacji na Blu-ray w 2012 roku.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Zakochany kundel w bazie IMDb (ang.)
  2. a b c Karol Urbański: W starym kinie #14: „Zakochany kundel” (1955) (pol.). Filmożercy, 2020-09-25. [dostęp 2020-09-26].
  3. Lady and the Tramp (1955) - Rotten Tomatoes, www.rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-27]  (ang.).
  4. Zakochany Kundel, „Zakochany kundel Wiki” [dostęp 2018-11-18]  (pol.).
  5. StacyS. Conradt StacyS., 14 Things You Might Not Know About Lady and the Tramp, Mental Floss, 22 czerwca 2015 [dostęp 2018-11-18]  (ang.).
  6. GaryG. Susman GaryG., ’Lady and the Tramp’: 19 Things You (Probably) Didn’t Know About the Disney Classic, Moviefone, 22 czerwca 2015 [dostęp 2018-11-18]  (ang.).

Uwagi | edytuj kod

  1. Tak brzmiały te słowa w wersji polskiej z 1995. W starym dubbingu wypowiedź jest następująca: A ty jedno sobie zapamiętaj: mało jest w sercu ludzkim miejsca na miłość i przywiązanie. Kiedy pojawia się dziecko, pies musi odejść.
  2. W nowej wersji polskiego dubbingu zrezygnowano z nadawania właścicielce Lady imiona – nie pojawia się ono w żadnym dialogu. W pierwszej wersji nosiła ona imię Lily.
  3. W pierwszej wersji dubbingowej Reks.
  4. W pierwszej wersji dubbingowej Lord.
  5. Chodzi o matkę dziecka i właścicielkę Lady. Tak właśnie nazywała się w oryginale. W pierwszej wersji polskiego dubbingu nazywała się Lily, natomiast w drugiej nie otrzymała żadnego imienia. Nie padło ono bowiem w żadnym dialogu.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zakochany kundel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy