Zamek kaniowski


Zamek kaniowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ilustracja Michała Andriollego do utworu pt. "Zamek kaniowski"

Zamek kaniowski – poemat romantyczny autorstwa Seweryna Goszczyńskiego, typowy przykład polskiego czarnego romantyzmu. Został napisany w roku 1828 a nawiązuje do wydarzeń koliszczyzny. Składa się z trzech części. Akcja rozgrywa się w Kaniowie na Ukrainie, obfituje w makabryczne i krwawe wydarzenia. Wśród wielu postaci tej frenetycznej powieści występują m.in. Kozacy (Szwaczka, Nebaba i ich ludzie, zazwyczaj rozbójnicy), zły polski rządca zamku, poślubiona przez niego podstępem Orlika (następnie mężobójczyni). Zamek zostaje na koniec zniszczony.

Dobrym przykładem języka powieści jest poniższy fragment z końca drugiej części utworu:

I konające potępieńca oczy, Gdy je śmierć grzeszna pod swe bielmo toczy, Już oblężone katów piekła zgrają, Piekielnych krain witane już cieniem – Nic groźniejszego widzieć nie zdołają Przed ostatecznym na wieki zgaśnieniem. Ta wpół kobieta, wpół grobów maszkara, Z gasnącą lampą w rękach ubroczonych, Jak gdyby z gwiazdą swych dni policzonych; Ten Kozak za nią, co jak zbrodni kara, Choć piętnem mordu cechowany cały, Przecież niewolnie staje osłupiały Przed okropnością złoczyńców sumienia; Ten blask pożaru; skrwawione tło cienia... A ci mordercy, co w głębokiej dali Pomiędzy nocą orężem błyskali: Prawdziwy obraz pieczar potępienia!

porównujący ogrom okropności w komnacie rządcy do obrazów, które – według autora – widzą oczy samobójcy.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zamek kaniowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy