Zatoka Victoriniego


Na mapach: 49°20′42,3″N 22°31′46,2″E/49,345083 22,529500

Zatoka Victoriniego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zatoka Victoriniegozatoka jeziora Solińskiego położona we wschodniej części akwenu (na brzegu wschodnim odnogi), na południe od Zatoki Brosa i naprzeciw Półwyspu Horodek, na terenie gminy Ustrzyki Dolne, w Górach Sanocko-Turczańskich[1].

Równoleżnikowo położona zatoka jest głęboko wcięta pomiędzy dwa zalesione masywy górskie, które przy wlocie zatoki są strome i stopniowo spłaszczają się ku jej końcowi. Zatoka ma długość około 500 metrów, a szerokość około 150 metrów. Znajduje się tutaj przystań z pomostem. Nad zatoką wznosi się gospodarstwo, które należało do bieszczadzkiego outsidera, Henryka Victoriniego mieszkającego tu przez 40 lat i zostało wzniesione z materiału budowlanego pochodzącego z resztek dawnego pałacu Aleksandry Brandys[2]. Domostwo to stanowi jedyną pozostałość po wsi Sokole[1]. Przed II wojną światową we wsi tej istniało ponad 50 domów, a zamieszkiwało ją około czterysta osób, w większości grekokatolików[2].

Miejsce to stanowiło lubiany punkt pobytowy artystów Akademii Sztuk Pięknych z Krakowa. Znajdowała się tu plaża dla naturystów[1]. Na jednej z plaż nad zatoką w 2000 znaleziono pozostałości nagrobków i kości ludzkie pochodzące najprawdopodobniej ze zlikwidowanego cmentarza[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Wojciech Kuczkowski, Dolina Sanu, w: Żagle, nr 2/1994, s. 22, ISSN 0137-4656
  2. a b Tygodnik Sanocki, Dominika Czerwińska, Nieprzetartym szlakiem do Zatoki Victoriniego
  3. Twoje Bieszczady, "Kąpiel z czaszką" - czyli co kryje Zatoka Victoriniego
Na podstawie artykułu: "Zatoka Victoriniego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy