Zawłaszczenie


Zawłaszczenie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zawłaszczenie (łac. occupatio) – jeden ze sposobów pierwotnego nabycia własności (najstarszy w prawie rzymskim).

Spis treści

W prawie rzymskim | edytuj kod

Occupatio polegało na prostym objęciu w posiadanie rzeczy niczyjej (res nullius). Rzecz niczyja staje się własnością tego, kto pierwszy ją zawładnął (Res nullius cedit primo occupanti)[1]. Konkretniej zawłaszczeniu podlegały następujące kategorie rzeczy:

  • omnia quae terra mari caelo capiuntur - to wszystko, co chwyta się na ziemi, w morzu i w powietrzu
  • res derelictae - rzeczy porzucone świadomie przez właściciela
  • thesaurus - skarb, tak dawno ukryty, że zatraciła się pamięć o jego pierwotnym właścicielu
  • mienie należące do nieprzyjaciela na terenie Rzymu.

We współczesnym prawie polskim | edytuj kod

W polskim Kodeksie cywilnym zawłaszczenie uregulowano w art. 181:

Art. 181. Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne.

Przypisy | edytuj kod

  1. res nullius cedit primo occupanti, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-02-29] .

Bibliografia | edytuj kod

Rzymskie sposoby nabycia własności Prawo rzeczowe
Na podstawie artykułu: "Zawłaszczenie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy