Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Hajnówce


Na mapach: 52°43′39,85″N 23°34′50,00″E/52,727736 23,580556

Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Hajnówce w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Okręgi Kościoła Zielonoświątkowego.

Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Hajnówce – zbór Kościoła Zielonoświątkowego w RP znajdujący się w Hajnówce[1], liczy ponad 200 wyznawców. Od roku 2000 pod względem administracyjnym należy do okręgu północnego Kościoła Zielonoświątkowego w RP. Zbór organizuje i wspiera różnego rodzaju akcje wspomagające lokalną społeczność.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki zboru | edytuj kod

Początki zboru sięgają roku 1928, kiedy część baptystów odłączyła się od swego zboru i założyła nowy zbór o charakterze zielonoświątkowym. Na łamach baptystycznego pisma „Słowo Prawdy” podawano dwie wersje na temat powstania zboru zielonoświątkowego w Hajnówce. Według jednej z nich odpowiedzialnym był przybyły z Polesia Bondarenko[2]. Według drugiej wersji przybyły z Białowieży w sierpniu 1928 Iłarion Sirowoj[3] (później wrócił do baptystów). Prawdopodobnie obaj się do tego przyczynili, jakkolwiek nie sposób ustalić, który z nich odegrał większą rolę. Pierwszym przewodniczącym zboru był Kryształowicz z Grodna[4]. W 1929 roku do zielonoświątkowców przeszedł przewodniczący zboru baptystycznego Grzegorz Łuszczak[3][a]. W 1935 na krótko przybył do Hajnówki Jakub Sielużycki, absolwent instytutu w Gdańsku[5].

W latach 1941-1944 podczas okupacji niemieckiej działalność zboru została ograniczona, wierni pod naciskiem władz okupacyjnych musieli przystąpić do zboru baptystycznego[4].

Lata powojenne | edytuj kod

Po wojnie wraz z Grzegorzem Ziemcowem, dotychczasowym przewodniczącym zboru baptystów, ponownie założono własny zbór[6]. W 1949 Ziemcow został wyłączony za propagowanie potrzeby umywania nóg podczas Wieczerzy Pańskiej[7].

W 1946 roku przybył Jakub Sielużycki, repatriant z BSRR, kilkakrotnie wtrącany do aresztu na Białorusi i w Polsce. W Polsce po raz drugi został aresztowany w sierpniu 1948 roku. Po raz trzeci został aresztowany we wrześniu 1950 roku i skazany na więzienie. W więzieniu przesiedział ponad rok i doznał trwałej utraty zdrowia. Po wyjściu na wolność kilkakrotnie zabiegał o wyjazd do Szwecji. Pozwolono mu wyjechać w 1957 roku[5][8]. Po wyjeździe Sielużyckiego w zborze były problemy z przywództwem aż do roku 1983, kiedy zastępcą pastora został Jerzy Szpilko (od 1988 pastor).

W latach 1947-1948 pracowała w Hajnówce Siri Andersson-Palmestav. Udzielała ona pomoc charytatywną dla ubogich, z ramienia Szwedzkiego Czerwonego Krzyża, a ponadto wspierała miejscowy zbór[9].

Wnętrze kaplicy

W latach 1953-1988 zbór wchodził w struktury Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Według danych służby bezpieczeństwa w 1953 roku zbór liczył 27 wiernych[10].

W 1964 roku zbór został placówką zboru w Nowosadach[11], w 1970 roku ponownie się uniezależnił.

Według danych służby bezpieczeństwa w 1981 roku zbór liczył 92 wiernych[12].

Budowa kaplicy i dalsza historia | edytuj kod

Zbór długo nie posiadał własnej kaplicy, a jej budowa napotykała na trudności. Otwarcie kaplicy nastąpiło w 1984 roku[13]. W latach 80. nastąpił znaczący rozwój liczebny zboru, w 1990 roku dwie placówki zboru przekształciły się w niezależne zbory: w Bielsku Podlaskim i Białymstoku. W 1988 roku powstał w Hajnówce inny zbór o charakterze zielonoświątkowym należący do Kościoła Bożego w Chrystusie.

W 1993 roku wraz ze zborem baptystycznym i zborem Kościoła Bożego w Chrystusie uczestniczył w ewangelizacji satelitarnej Billy’ego Grahama, przeprowadzanej z Essen dla całej Europy (ProChrist). Spotkanie odbyło się w „Domu Górnika”.

Zbór liczy obecnie ponad 200 wiernych, pastorem jest Jerzy Szpilko.

Kaznodzieje, przełożeni zboru i pastorzy | edytuj kod

G. Ziemcow (1896-1969)
Kaznodzieje
  • Kryształowicz
  • Grzegorz Łuszczak
  • Jakub Sielużycki (1937-1939)
  • Grzegorz Ziemcow (1945–1949)
Przełożeni i pastorzy
  • Jakub Sielużycki (1946–1957)
  • Jakub Kozak (1957-1964)
  • Mateusz Pawłowski (1970-1988)
  • Jerzy Szpilko (1988-)

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Później przeszedł do adwentystów

Przypisy | edytuj kod

  1. Kościół Zielonoświątkowy Zbór w Hajnówce
  2. J. Mackiewicz. Trzydziestolecie zboru w Hajnówce. „Słowo Prawdy”. Nr. 2, s. 23, luty 1958. 
  3. a b Mackiewicz 1978 ↓, s. 27-28.
  4. a b Martyniuk 2008 ↓, s. 29.
  5. a b Селюжицкий 1964 ↓, s. 9-12.
  6. K. Wiazowski. Z naszej niwy. Hajnówka. „Słowo Prawdy”. Nr 12, s. 21, 1969. 
  7. Jańczuk 2013 ↓, s. 127.
  8. Jańczuk 2013 ↓, s. 130.
  9. Jańczuk 2013 ↓, s. 120, 126.
  10. Mironczuk 2006 ↓, s. 25.
  11. Mikołaj Jańczuk. Kronika. „Chrześcijanin”. 10, s. 19, 1983. 
  12. Mironczuk 2006 ↓, s. 120.
  13. Martyniuk 2008 ↓, s. 30.

Bibliografia | edytuj kod

  • Leszek Jańczuk. Chrześcijanie Wiary Ewangelicznej na Podlasiu w latach 1928-1953. „Studia Theologica Pentecostalia”. 1, s. 95-148, 2013. WSTS. ISSN 2300-729X
  • Jan Mackiewicz. 50 lat zboru w Hajnówce. „Słowo Prawdy”. Nr. 3, s. 27-28, marzec 1978. 
  • Irena Martyniuk. Osiemdziesięciolecie Zboru zielonoświątkowego w Hajnówce. „Chrześcijanin”. 07-08, s. 29-30, 2008. 
  • Jan Mironczuk: Polityka państwa wobec Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Polsce (1947-1989). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 2006. ISBN 83-89100-95-9.
  • Я. Селюжицкий. Мое свидетельство. „Християнский вестник”. No 282, s. 9-12, 1964. 
  • Informacje na stronie Kościoła Zielonoświątkowego
Na podstawie artykułu: "Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Hajnówce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy