Zbigniew Głowienka


Zbigniew Głowienka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Władysław Głowienka (ur. 9 września 1951 w Pisarzowicach) – generał broni Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Zbigniew Władysław Głowienka urodził się 9 września 1951 w Pisarzowicach. W latach 1969–1973 był podchorążym w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, po ukończeniu której otrzymał promocję oficerską i tytuł zawodowy inżyniera. Na pierwsze stanowisko służbowe skierowano go w 1973 do 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej, gdzie został dowódcą plutonu desantowego w 35 pułku desantowym w Gdańsku. W 1975 został dowódcą kompanii desantowej. W latach 1977–1980 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Po ukończeniu studiów II stopnia był od 1980 do 1982 szefem sztabu – zastępcą dowódcy 35 pułku desantowego. Następnie dowodził 4 pułkiem desantowym w Lęborku, który w 1986 uzyskał miano Przodującego Oddziału Pomorskiego Okręgu Wojskowego.

W tym samym roku został przeniesiony do 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Bartosza Głowackiego w Koszalinie na stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy. W 1989 objął dowództwo 7 Łużyckiej Brygady Obrony Wybrzeża w Gdańsku. W latach 1991–1992 był słuchaczem Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Od 1992 dowodził 8 Drezdeńską Dywizją Zmechanizowaną, którą rok później przemianowano na 8 Bałtycką Dywizję Obrony Wybrzeża. Również w 1993 jednostkę tę wyróżniono Znakiem Honorowym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1996 rozpoczął służbę w Dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, gdzie początkowo był zastępcą szefa sztabu ds. operacyjnych, a w 1997 został szefem szkolenia – zastępcą dowódcy.

W 2000 wyznaczono go na Szefa Szkolenia Wojsk Lądowych w Warszawie, natomiast w latach 2001-2003 dowodził 1 Korpusem Zmechanizowanym w Bydgoszczy przez cały okres jego istnienia. Następnie był dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego. 7 października 2006 został szefem nowo utworzonego Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy. Od 26 sierpnia do 1 września 2007 przebywał w rezerwie kadrowej, po czym objął stanowisko dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W 2009 przejął dowództwo nad 2 Korpusem Zmechanizowanym w Krakowie.

20 maja 2010 Marszałek Sejmu wykonujący obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Bronisław Komorowski wyznaczył go na dowódcę Wojsk Lądowych (ze stopniem etatowym stanowiska: generał broni), po gen. dyw. Tadeuszu Buku, który zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu rządowego Tu-154 w Smoleńsku. Objęcie funkcji dowódcy Wojsk Lądowych (przejęcie od tymczasowo pełniącego obowiązki gen. dyw. Edwarda Gruszki) odbyło się 24 maja 2010 w Dowództwie Wojsk Lądowych w Warszawie, w obecności ministra Bogdana Klicha i gen. Mieczysława Cieniucha.

17 grudnia 2013 roku w Belwederze Prezydent RP Bronisław Komorowski wręczył mu akt zwolnienia ze stanowiska dowódcy Wojsk Lądowych z dniem 1 stycznia 2014 roku[1][2][3].

W lutym 2014 roku zakończył służbę wojskową[4]. Następnie piastował stanowisko dyrektora Departamentu Kontroli Ministerstwa Obrony Narodowej[5].

Awanse oficerskie | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Nominacje dla nowych dowódców. polska-zbrojna.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  2. Uroczystość wręczenia aktu mianowania Dowódcy Generalnemu RSZ. prezydent.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  3. Prezydent RP wręczył akt mianowania Dowódcy Generalnemu RSZ. bbn.gov.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  4. Pożegnanie generałów. mon.gov.pl, 3 lutego 2014. [dostęp 3 lutego 2014].
  5. Departament Kontroli. mon.gov.pl. [dostęp 14 lutego 2014].
  6. M.P. z 2001 r. nr 28, poz. 462
  7. M.P. z 2010 r. nr 65, poz. 834
  8. M.P. z 2011 r. nr 103, poz. 1033 – pkt 1.
  9. M.P. z 2002 r. nr 1, poz. 21 – pkt 15.
  10. M.P. z 1996 r. nr 58, poz. 548 – pkt 11.
  11. Święto Sztabu Generalnego. polska-zbrojna.pl, 25 października 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  12. Ordery dla zasłużonych oficerów i pracowników WP. prezydent.pl, 25 października 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  13. Dowództwo Wojsk Lądowych (15-lecie). army.mil.pl, 12 września 2012. s. 72. [dostęp 4 lipca 2013].
  14. Obchody Święta Wojsk Lądowych. wojsko-polskie.pl, 29 września 2005. [dostęp 4 lipca 2013].
  15. por. Andrzej Bogdański: Wigilia w Cytadeli / Ostatnia wigilia w CWMSD. army.mil.pl, 19 grudnia 2013. [dostęp 27 grudnia 2013].
  16. 30-lecie Związku Żołnierzy Wojska Polskiego. wp.mil.pl, 14 czerwca 2011. [dostęp 4 lipca 2013].
  17. gen. broni Zbigniew Głowienka udekorowany odznaką (drugi z lewej). mon.gov.pl, 14 czerwca 2011. [dostęp 4 lipca 2013].
  18. Pożegnanie z mundurem i z Polską. army.mil.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 4 lipca 2013].
  19. Dyplom nadania. army.mil.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 4 lipca 2013].
  20. Pożegnanie z mundurem i z Polską. polska-zbrojna.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 4 lipca 2013].
  21. Wizyta Dowódcy Wojsk Lądowych Francji. army.mil.pl, 7 listopada 2013. [dostęp 16 listopada 2013].
  22. Sojusznicze podziękowania. army.mil.pl, 14 sierpnia 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  23. Medal dla amerykańskiego generała. polska-zbrojna.pl, 14 sierpnia 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  24. Dowódca Wojsk Lądowych odznaczony Medalem Zasługi. army.mil.pl, 13 lipca 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  25. Polish Land Forces Commander Receives Illinois Military Medal Of Merit (ang.). il.ngb.army.mil, 12 lipca 2012. [dostęp 4 lipca 2013].
  26. Polish Land Forces Commander Receives Illinois Military Medal of Merit (ang.). polishnews.com, 17 lipca 2012. [dostęp 4 lipca 2013].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zbigniew Głowienka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy