Zbigniew Girzyński


Zbigniew Girzyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Girzyński (ur. 17 marca 1973 w Sierpcu) – polski polityk, historyk i nauczyciel akademicki. Doktor habilitowany nauk humanistycznych, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość | edytuj kod

Syn Włodzimierza i Heleny. Wychowywał się w miejscowości Dąbrówki w gminie Bieżuń. W 1988 ukończył Szkołę Podstawową w Bieżuniu, a w 1992 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym – Niższym Seminarium Duchownym w Płocku.

Działalność naukowa | edytuj kod

W latach 1992–1997 studiował historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu[1], w latach 1997–2001 odbył studia doktoranckie na tej samej uczelni. W 2001 obronił pracę doktorską poświęconą stosunkom polsko-francuskim w latach 1945–1950[2] i podjął pracę jako wykładowca w Instytucie Historii i Archiwistyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku. Autor wielu artykułów i książek o tematyce historycznej. W 2002 uzyskał stypendium Polonia Aid Foundation Trust. Zajmuje się historią XX wieku ze szczególnym uwzględnieniem polskiej polityki zagranicznej, dziejów Polonii i emigracji politycznej po 1945. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego i Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. W 2019 na UMK uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie historia[3].

Działalność społeczna i dziennikarska | edytuj kod

W okresie szkoły podstawowej i średniej ministrant, zaangażowany w Ruch Światło-Życie i Krucjatę Wyzwolenia Człowieka. W okresie studiów zaangażowany w toruńskie duszpasterstwo akademickie (redemptorystów, a następnie jezuitów).

Zajmował się także dziennikarstwem i publicystyką. W latach 1993–1995 współpracownik Radia Maryja. W latach 2000–2002 był zastępcą redaktora naczelnego, a następnie redaktorem naczelnym oraz felietonistą toruńskiego miesięcznika regionalnego „PULS”. Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W 2007 objął funkcję prezesa Klubu Sportowego Pomorzanin Toruń.

Wszedł w skład Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków[4].

Działalność polityczna | edytuj kod

Należał do grupy reaktywującej Niezależnego Zrzeszenia Studentów na UMK w latach 90., w latach 1996–1997 wiceprzewodniczący Komisji Uczelnianej NZS na UMK.

W latach 1996–2001 był członkiem Ruchu Odbudowy Polski. Pełnił funkcje m.in. rzecznika prasowego Federacji Młodych ROP, członka rady naczelnej i zarządu głównego ROP. W 2001 przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości. W latach 2002–2003 był prezesem PiS w województwie kujawsko-pomorskim, a w latach 2003–2004 pełnił obowiązki wiceprezesa PiS w tym regionie. Od 2002 był członkiem rady politycznej PiS.

Z listy Prawa i Sprawiedliwości w 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego. W 2005 został wybrany na posła do Sejmu w okręgu toruńskim. W V kadencji był sekretarzem Klubu Parlamentarnego PiS, wiceprzewodniczącym Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, członkiem Komisji Spraw Zagranicznych oraz Delegacji Parlamentarnej RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 10 marca 2006 do 12 stycznia 2007 był członkiem Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz projektu ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa komunistycznego (zob. lustracja osób pełniących funkcje publiczne). Pełnił funkcję przewodniczącego powstałego 11 stycznia 2007 Parlamentarnego Zespołu Miłośników Historii.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 22 159 głosów. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 24 907 głosów[5]. W grudniu 2014 zrezygnował z członkostwa w PiS i w klubie parlamentarnym tej partii[6].

W wyborach parlamentarnych w 2015 wystartował jako niezależny kandydat do Senatu[7]. W 2019 ponownie ubiegał się o mandat eurodeputowanego z listy Prawa i Sprawiedliwości[8].

Życie prywatne | edytuj kod

Żonaty (od 1998, żona Beata), ma syna Michała (ur. 2000). Odznaczony Missio Reconciliationis[9].

Publikacje | edytuj kod

  • Stosunki polsko-francuskie 1945–1950 (polityka – gospodarka – kultura), Włocławek 2003, ss. 125.
  • Polska–Francja 1945–1950, Toruń 2005, ss. 284.
  • Towarzysze męczeńskiej drogi Błogosławionego ks. Wincentego Frelichowskiego. Losy duchowieństwa diecezji chełmińskiej w latach 1939–1945, Toruń 2005, ss. 257.
  • Śpiący Rycerz. Historia Grobu Nieznanego Żołnierza, Toruń 2009, ss. 101.
  • Józef Piłsudski (1867–1935). Człowiek, żołnierz, polityk (red. nauk. Zbigniew Girzyński, Jarosław Kłaczkow), Toruń 2016, ss. 449.
  • Miasta, regiony i ludzie. Studia i szkice z historii powszechnej i Polski w XX wieku (pod red. Ryszarda Kozłowskiego, Zbigniewa Girzyńskiego i Mirosława Golona), Toruń 2016, ss. 524.
  • Akt 5 listopada 1916 roku i jego konsekwencje dla Polski i Europy (red. nauk. Jarosław Kłaczkow, Krzysztof Kania, Zbigniew Girzyński), Toruń 2016, ss. 476.
  • Pogranicze cywilizacji. Współczesne wyzwania Azji Centralnej i Kaukazu (pod red. Joanny Marszałek-Kawa i Zbigniewa Girzyńskiego), Toruń 2017, ss. 332.
  • Londyńska reduta. T. 1: Władysław Raczkiewicz (1885–1947) (red. nauk. Jarosław Kłaczkow, Mirosław Golon, Krzysztof Kania, Zbigniew Girzyński), Toruń 2017, ss. 334.
  • Londyńska reduta. T. 2: Prezydenci RP na Uchodźstwie i działalność naukowa polskiej emigracji niepodległościowej (red. nauk. Jarosław Kłaczkow, Mirosław Golon, Krzysztof Kania, Zbigniew Girzyński), Toruń 2017, ss. 271.
  • Depozyt Niepodległości. Rada Narodowa RP na uchodźstwie (1939–1991) (red. nauk. Zbigniew Girzyński, Paweł Ziętara), Toruń 2018, ss. 425.
  • Nie wierząc nam, że chcieć – to móc! Legiony i ich wpływ na sprawę polską w latach 1914–1918 (red. nauk. Zbigniew Girzyński, Jarosław Kłaczkow), Toruń 2018, ss. 408.
  • Między Londynem a Warszawą. Polacy we Francji w polityce rządu uchodźczego i władz Polski Ludowej w latach 1944–1956, Toruń 2018, ss. 869.

Przypisy | edytuj kod

  1. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2015-06-02].
  2. Zbigniew Girzyński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2019-06-17].
  3. Ogólnopolski wykaz osób, którym nadano stopień doktora lub doktora habilitowanego. polon.nauka.gov.pl. [dostęp 2019-06-17].
  4. Lista członków Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków. bibula.com. [dostęp 2017-12-24].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  6. Girzyński odchodzi z PiS. Przez sprawę wyjazdów służbowych. tvn24.pl, 4 grudnia 2014. [dostęp 2015-06-06].
  7. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-25].
  8. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-28].
  9. Wywiad ze Zbigniewem Girzyńskim. radziejowkujawski.vgh.pl, 23 sierpnia 2010. [dostęp 2015-06-04].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zbigniew Girzyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy