Zbigniew Kiwka


Zbigniew Kiwka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Kiwka (ur. 28 stycznia 1932 w miejscowości Słowik koło Lwowa, zm. 5 stycznia 2014 w Słupsku[1]) – polski prozaik i poeta. Do 1939 roku mieszkał w miasteczku Gliniany (Tarnopolskie). Po wojnie w ramach tzw. akcji repatriacyjnej wyjechał z rodzicami do Antonówki w Szczecińskiem. Ukończył kursy prawno-ekonomiczne. Od 1946 mieszkał w Słupsku. W 1958 debiutował jako poeta na łamach czasopisma "Głos Tygodnia". Laureat wielu nagród i wyróżnień, m.in. nagród Ministra Obrony Narodowej za powieści ,,Na początku był front" i "Dwie barwy jednej wiosny" oraz zdobywca czołowego miejsca w plebiscycie "Pióro i karabin", które dla autora było miernikiem popularności wśród czytelników. Poza wydanymi powieściami i zbiorem opowiadań jest autorem książek, które pozostały w maszynopisach, mimo nagród jakie im przypadły na różnych konkursach literackich.

Twórczość | edytuj kod

  • Na początku był front (1963)
  • Śmierć przychodzi nocą (1963)
  • Dwie barwy jednej wiosny (1966)
  • Araukaria pana Crolla (1970)
  • Carina (1971)
  • Ostatni krok w chmurach, (1972)
  • Dzwony nad Lubianą (1979)

Przypisy | edytuj kod

  1. Kalendarium regionalne Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Marii Dąbrowskiej w Słupsku 2019 rok.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zbigniew Kiwka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy