Zbigniew Nosowski


Zbigniew Nosowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Nosowski (ur. 6 listopada 1961) – polski dziennikarz, publicysta, działacz katolicki, redaktor naczelny "Więzi".

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim i teologię na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie oraz w Instytucie Ekumenicznym w Bossey pod Genewą[1].

Na przełomie lat 70. i 80. z żoną Katarzyną współtworzył pierwszą wspólnotę Ruchu Światło-Życie w Otwocku, przy ówczesnej kaplicy księży pallotynów. W 1984 z ich inicjatywy przy parafii św. Wincentego á Paulo w Otwocku powstała wspólnota "Ziarenko" dla osób z upośledzeniem umysłowym, ich rodzin i przyjaciół (w ramach międzynarodowego ruchu "Wiara i Światło").

W 1988 Zbigniew Nosowski dołączył do redakcji miesięcznika "Więź", od 1993 pracował jako zastępca redaktora naczelnego[1]. W 2001 został jego redaktorem naczelnym[2], a w 2008 dyrektorem programowym związanego z tym periodykiem think tanku Laboratorium "Więzi"[3].

Dwukrotnie był świeckim audytorem Synodu Biskupów w Watykanie (2001 i 2005). W latach 2002–2008 był konsultorem Papieskiej Rady do spraw Świeckich[2]. W 2002 współtworzył Społeczny Komitet Pamięci Żydów Otwockich i Karczewskich, którego został przewodniczącym. Chrześcijański współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów w latach 2007–2009 i ponownie od 2017[4]. Współtwórca i rzecznik prasowy podjętej w 2019 inicjatywy "Zranieni w Kościele", wspierającej ofiary przemocy seksualnej[5].

W latach 2010–2014 był przewodniczącym kapituły Nagrody Dziennikarskiej "Ślad" im. bp. Jana Chrapka. Od 2010 członek Rady Fundacji Auschwitz-Birkenau. W latach 1991–2009 członek zarządu warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Należy do współorganizatorów międzynarodowych i ekumenicznych zjazdów gnieźnieńskich. Jest też autorem i współautorem programów telewizyjnych, m.in. cykli Boskie i cesarskie oraz Dzieci Soboru zadają pytania.

Zbigniew Nosowski jest żonaty, ma dwie córki[2].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

W 2005 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6], a w 2012 Krzyżem Oficerskim tegoż orderu[7]. W 2019 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Szczecińskiego[8].

Wybrane publikacje | edytuj kod

Jako autor
Jako współautor i redaktor
Jako autor przedmowy
  • Józef Augustyn, Głęboko wstrząśnięci: samooczyszczenie Kościoła, Wydawnictwo "M", Kraków 2002, ​ISBN 83-7221-472-7​)
  • Ludmiła Grygiel, Świętość dwojga: pierwsza błogosławiona para małżeńska, Biblioteka "Więzi", Warszawa 2002, ​ISBN 83-88032-49-6​)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Zbigniew Nosowski. mateusz.pl. [dostęp 2012-04-27].
  2. a b c Zbigniew Nosowski. wiez.pl. [dostęp 2012-04-27].
  3. Noty o panelistach. batory.org.pl. [dostęp 2012-04-27].
  4. Krajewski i Nosowski na czele Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. wiez.pl, 8 czerwca 2017. [dostęp 2017-10-12].
  5. Pół roku wsparcia dla skrzywdzonych przemocą seksualną w Kościele. ekai.pl, 11 września 2019. [dostęp 2020-02-17].
  6. M.P. z 2005 r. nr 61, poz. 827
  7. M.P. z 2012 r. poz. 831
  8. Zbigniew Nosowski: Człowiek to zaproszenie. wiez.com.pl, 13 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-19].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zbigniew Nosowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy