Zbigniew Safjan


Zbigniew Safjan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Zbigniewa Safjana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (2013)

Zbigniew Kazimierz Safjan (ur. 2 listopada 1922 w Warszawie, zm. 6 grudnia 2011 tamże[1]) – polski scenarzysta, pisarz i dziennikarz.

Autor scenariuszy do popularnych filmów i seriali, m.in.: Potem nastąpi cisza, Do krwi ostatniej, Kanclerz, Dziewczyna z Mazur[2], niektóre we współpracy z Andrzejem Szypulskim (pod pseudonimem Andrzej Zbych): Stawka większa niż życie, Najważniejszy dzień życia, Życie na gorąco[3].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył studia na Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Był podporucznikiem LWP.

Dziennikarz m.in. miesięcznika „Polska”, warszawskiej „Kultury”, „Nowin Literackich i Wydawniczych”, „Skandali”, „Bez Pardonu”[2]. W latach 2004–2007 redaktor naczelny miesięcznika „Słowo Żydowskie”.

Od 1951 kierował działem propagandy w Centralnym Zarządzie Księgarstwa. Od 1967 do 1990 był członkiem PZPR, a w latach 1971–1973 Komitetu Warszawskiego PZPR. Członek Rady Krajowej PRON w 1983 roku[4]. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W latach 1983-89 członek Narodowej Rady Kultury[2]. Znalazł się na liście Kisiela[5].

Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej w 1951 roku został zarejestrowany przez Wydział I Oddziału I Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego jako tajny współpracownik ps. „Żerań”[6].

W 1993 historyk Andrzej Nowak, na łamach dwumiesięcznika „Arka” zarzucił Safjanowi, że w 1944 jego donos doprowadził do rozstrzelania innego żołnierza, wcielonego siłą do ludowego WP akowca, Jana Nesslera[7]. W 2002 w wywiadzie udzielonym tygodnikowi „Przegląd” Safjan odrzucił oskarżenia twierdząc, że tylko podpisał zeznanie przedstawione mu przez NKWD po aresztowaniu go razem z Nesslerem[8]. W 2013 Andrzej Nowak powtórzył, oparty na dokumentach, zarzut świadomego złożenia przez Safjana donosu do Oddziału Śledczego Informacji Wojskowej 2. Armii[9].

Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera D31-tuje-4)[10].

Był ojcem Marka Safjana.

Odznaczenia | edytuj kod

Odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 40-lecia Polski Ludowej[11], odznaką Zasłużonego Działacza Kultury i statuetką Gwiazdy Telewizji Polskiej (z okazji 50-lecia TVP).

Twórczość literacka | edytuj kod

  • Wiosna przychodzi jesienią (1955),
  • Pole niczyje,
  • Kanclerz,
  • Potem nastąpi cisza,
  • Włamywacze (1971),
  • Strach (1973).

Ekranizacje | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Zbigniewa Safjana.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zmarł Zbigniew Safjan. onet.pl, 2011-12-06. [dostęp 2011-12-06].
  2. a b c Zbigniew Safjan (pol.). Filmpolski.pl. [dostęp 2020-02-13].
  3. Andrzej Zbych (pol.). Filmpolski.pl. [dostęp 2020-02-13].
  4. Trybuna Robotnicza, nr 109 (12961), 10 maja 1983 roku, s. 6.
  5. Stefan Kisielewski: Moje typy (pol.). Tygodnik Powszechny, 1984-12-02. [dostęp 2020-01-21].
  6. Joanna Siedlecka, Kryptonim „Liryka”. Bezpieka wobec literatów, Warszawa 2008, s. 324.
  7. Dwumiesięcznik „Arka” (dziś „Arcana”), numer 6 (48) z 1993.
  8. Wywiad ze Zbigniewem Safjanem, Tygodnik „Przegląd”, nr 44/2002.
  9. Od Lenino do Berlina, ale i do Gib…. niezalezna.pl, 12 października 2013.
  10. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  11. Uznanie dla twórców kultury /w/ Trybuna Robotnicza, nr 170, 19 lipca 1984, str. 1-2
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zbigniew Safjan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy