Zdobycie Kijowa (1240)


Na mapach: 50°27′00″N 30°31′25″E/50,450000 30,523611

Zdobycie Kijowa (1240) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zdobycie Kijowa (ukr. Облога Києва) – zajęcie Kijowa w roku 1240 w trakcie mongolskiego najazdu na Ruś Kijowską.

W roku 1239 Mongołowie rozpoczęli nową kampanię skierowaną przeciwko Rusi, której efektem było zdobycie i zrównanie z ziemią Czernihowa. Kolejnym celem stał się Kijów, z którego na wieść o pochodzie armii mongolskiej, uciekły drużyny bojarskie skonfliktowanych ze sobą książąt ruskich. Miasto liczyło 30–40 tysięcy mieszkańców, a dowódcą obrony wybrano tysiącznika Dymitra. Oblężenie Kijowa rozpoczęło się wiosną 1240. Początkowo Mongołowie starali się głodem zmusić obrońców do poddania miasta. Latem, gdy nadciągnął korpus wyposażony w machiny oblężnicze, rozpoczęło się decydujące natarcie. Po bezpośrednim szturmie, zakończonym rozbiciem taranami murów i ich zniszczeniu przez machiny miotające, Kijów został zdobyty. Walki w samym mieście trwały jednak aż do 6 grudnia i zakończyły się rzezią mieszkańców. W zdobytym mieście Mongołowie urządzili swoją bazę przed kolejną kampanią w kierunku zachodnim której celem była między innymi Polska (I najazd mongolski).

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zdobycie Kijowa (1240)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy