Zeno Colò


Zeno Colò w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zeno Colò (ur. 30 czerwca 1920 w Abetone - zm. 12 maja 1993 w San Marcello Pistoiese) – włoski narciarz alpejski, mistrz olimpijski oraz czterokrotny medalista mistrzostw świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Narciarstwo alpejskie zaczął uprawiać w wieku 14 lat, jednak rozwój jego kariery został przerwany przez II wojnę światową. W czasie wojny był członkiem patrolu narciarskiego Cervinia, dostając się do niewoli. Do narciarstwa powrócił w 1947 roku, ustanawiając jednocześnie rekord świata w narciarstwie szybkim, osiągając prędkość 159,292 km/h na zboczach szczytu Klein Matterhorn. Ustanowił tym samym nowy rekord świata, który pozostał niepobity przez kolejne 13 lat, aż w 1960 roku poprawił go Willy Forer ze Szwajcarii[1]. Ustanawiając rekord Colò startował na drewnianych nartach i nie nosił kasku.

W 1948 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz, gdzie był czternasty w slalomie, a rywalizacji w zjeździe nie ukończył. Największe sukcesy w karierze osiągnął podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Aspen. Zwyciężył tam w zjeździe i gigancie, a w slalomie był drugi za Szwajcarem Georgesem Schneiderem. Walkę o zwycięstwo przegrał o zaledwie 0,3 sekundy; trzecie miejsce zajął Norweg Stein Eriksen. W tym samym roku zdobył też mistrzostwo Ameryki Północnej oraz wygrał zawody Lauberhornrennen. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Oslo w 1952 roku, gdzie zwyciężył w zjeździe. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski dla Włoch w narciarstwie alpejskim. Na tych samych igrzyskach był też czwarty w slalomie i gigancie. Walkę o medal przegrywał odpowiednio z Norwegiem Guttormem Berge (o 0,1 sekundy) oraz z Austriakiem Tonim Spissem (o 0,3 sekundy). Po zakończeniu igrzysk w Oslo podpisał kontrakt z firmą produkującą sprzęt narciarski, co zgodnie z panującymi wtedy przepisami czyniło go zawodowcem. W 1954 roku został za to zdyskwalifikowany przez Włoską Federację Sportów Zimowych, co efektywnie zakończyło jego karierę narciarską. Colò zdobył łącznie 28 medali mistrzostw Włoch, w tym dziewięć złotych w zjeździe, cztery w gigancie, dziesięć w slalomie oraz pięć w kombinacji.

Po zakończeniu kariery pracował jako instruktor narciarski w Abetone i uczestniczył w rozbudowie ośrodka narciarskiego Pistoia. W 1973 roku uczestniczył w budowie kolejki gondolowej oraz zaprojektował trzy trasy narciarskie. Zmarł w 1993 roku na raka płuc.

Odkryta w 1998 roku przez Luciano Tesiego i Giuseppe Fortiego planetoida 58709 Zenocolò została nazwana na jego cześć[2].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. The Spokesman-Review: Skier clocks 98.9 mph, Associated Press. 4 sierpnia 1960, str. 13 (ang.)
  2. Un asteroide dal nome Zeno Colò (wł.)
Na podstawie artykułu: "Zeno Colò" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy