Zenon Kononowicz


Zenon Kononowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zenon Kononowicz (ur. 15 maja 1903 w Zaścianku Ustroń na Wileńszczyźnie, zm. 27 listopada 1971 w Kazimierzu Dolnym) – polski malarz, grafik i pedagog.

Życiorys | edytuj kod

W latach 1918–1923 studiował w Riazaniu, w latach 1923–1929 w krakowskiej ASP pod kierunkiem Felicjana Kowarskiego i Józefa Pankiewicza, a w latach 1929–1933 w warszawskiej ASP. Dyplom uzyskał w ASP w Warszawie w 1933.

Był asystentem Kowarskiego w krakowskiej ASP, wykładał w Szkole Rysunku i Malarstwa w Lublinie oraz w Liceum Sztuk Plastycznych w Nałęczowie. Lata okupacji niemieckiej spędził w Lublinie. Przez pewien czas przebywał w Kozłówce, zajmując się renowacją obrazów z tamtejszej kolekcji.

Od 1953 mieszkał w Kazimierzu Dolnym w Kamienicy Białej przy ulicy Senatorskiej 17[1][2].

Malował przede wszystkim pejzaże i martwe natury z kwiatami. Brał udział w wystawach w kraju i za granicą.

W 1970 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. biografia na stronie Lublin-pamięć miejsca.
  2. zdjęcie.
  3. Wysokie odznaczenia państwowe dla działaczy i pracowników kultury. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 140, s. 1, 23 maja 1970. 
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zenon Kononowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy