Zespół Hioba


Zespół Hioba w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zespół Hioba (ang. hyper-IgE syndrome, HIES, Job syndrome) – rzadki zespół genetycznie uwarunkowanego niedoboru odporności, o dziedziczeniu autosomalnym dominującym. Uważa się, że za objawy zespołu odpowiada zaburzona chemotaksja neutrofilów spowodowana obniżoną produkcją interferonu gamma. Zespół Hioba objawia się nawracającymi zakażeniami gronkowcowymi, wypryskami skórnymi, ciężkimi zapaleniami płuc i podwyższonym poziomem IgE w osoczu[1]. Chorobę wywołują mutacje w genie STAT3 w locus 4q21.

Przypisy | edytuj kod

  1. Davis S, Schaller J, Wedgwood R. Job's Syndrome. Recurrent, "cold", staphylococcal abscesses. „Lancet”. 1. 7445, s. 1013-5, 1966. PMID: 4161105

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Zespół Hioba" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy