Zespół przyrodniczo-krajobrazowy


Zespół przyrodniczo-krajobrazowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Wydmy Międzyborowskie, Międzyborów Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Potok Sucha w Gminie Szprotawa, Lubuskie

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy – forma ochrony przyrody w Polsce. Ustawa o ochronie przyrody z 2004 roku definiuje je jako „fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe i estetyczne”[1].

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy wyznacza się w celu ochrony wyjątkowo cennych fragmentów krajobrazu naturalnego i kulturowego, dla zachowania jego wartości przyrodniczych, kulturowych i estetycznych. Działalność na terenach objętych tą formą ochrony uwarunkowana jest opracowaniem dla nich planu zagospodarowania przestrzennego, który uwzględni postulaty przyrodników i historyków[2].

Według danych z 31 grudnia 2018 roku liczba zespołów przyrodniczo-krajobrazowych w Polsce wynosiła 331, które zajmowały powierzchnię 118 911,1 ha[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz.U. z 2020 r. poz. 55.
  2. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Trzebiatów – 7.5 Cele i kierunki ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego (s. 65).
  3. GUS. Formy ochrony przyrody. „Ochrona środowiska 2019”, s. 125, tab. 4, 2019-11-29. Wiesława Domańska. Warszawa: Zakład Wydawnictw Statystycznych. ISSN 0867-3217 (pol. • ang.). [dostęp 2019-11-30]. 
  4. GUS Ochrona środowiska 2005-2019 (zakładka archiwum), red. Dariusz Bochenek. ISSN 0867-3217. [dostęp 2019-11-30].
Ochrona przyrody w Polsce
Na podstawie artykułu: "Zespół przyrodniczo-krajobrazowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy