Zhaozhou Congshen


Zhaozhou Congshen w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zhaozhou Congshen (ur. 778, zm. 897; chiń. 趙州從諗 pinyin Zhàozhōu Cóngshěn; kor. 조주종심 Choju Chongsim; jap. 趙州従シン Jōshū Jūshin; wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny He z miasteczka Hexiang w Caozhou (w pobliżu dzisiejszego miasta Heze w prowincji Shandong). Został nowicjuszem w klasztorze Hutong jeszcze jako chłopiec. Jego pierwsze oświecenie nastąpiło w wieku 18 lat.

Pewnego dnia Zhaozhou zapytał Nanquana:

Co jest Drogą?

Nanquan odparł:

Codzienny umysł jest Drogą.

Zhaozhou spytał:

Czy ma ona jakiś kierunek?

Mistrz odparł:

Jeśli ma nawet najmniejsze ukierunkowanie, to jest skrzywiona.

Zhaozhou spytał:

Gdy osoba nie ma ukierunkowania, to jak może wiedzieć, że właśnie to jest Drogą?

Nanquan powiedział:

Droga nie jest ani przedmiotem wiedzy,ani przedmiotem niewiedzy. Wiedza jest złudna. Niewiedza jest nihilistyczna. Gdy niezaplanowana droga zostaje naprawdę osiągnięta, jest jak wielka pustka, szeroka i rozległa. Więc gdzież może tam być coś właściwego lub złego?

Po tych słowach Zhaozhou osiągnął oświecenie.

Stupa Mistrza Zhaozhou w klasztorze Bailin

Postanowił zostać pełnym mnichem i udał się w celu przyjęcia mnisiej ordynacji na górę Song. Po czym powrócił do mistrza chan Nanquana Puyuana do Jizhou, u którego praktykował przez kilkadziesiąt lat, aż do śmierci nauczyciela w 835 r. Był jego głównym i ulubionym uczniem[1]

Ich najsłynniejsze spotkanie jest do dziś jednym z najważniejszych koanów w zenistycznych kręgach.

Wśród mnichów wschodniego i zachodniego skrzydła klasztoru rozgorzał spór o kota. Gdy Nanquan usłyszał wrzawę, złapał kota i powiedział: Jeśli ktoś z was powie właściwe słowo, oszczędzę życie kota. Nikt z 1000 mnichów nie potrafił powiedzieć żadnego słowa. Wtedy Nanquan brzytwą do golenia głowy przeciął kota na pół. Gdy wieczorem do klasztoru powrócił Zhaozhou, mistrz opowiedział mu o całym incydencie. Po jego wysłuchaniu Zhaozhou bez słowa wstał, zdjął sandały, położył je sobie na głowie i wyszedł. Mistrz powiedział: Gdybyś tam wtedy był, ocaliłbyś kota!

Po śmierci Nanquana Zhaozhou wyruszył w 20-letnią wędrówkę po Chinach w celu spotkania się z wielkimi mistrzami tego okresu. Przebywał m.in. u takich nauczycieli jak Huangbo Xiyun, Jiashan Shanhui i Yanguan Qi’an.

Po wielu latach, w wieku 80 lat, mistrz osiadł w klasztorze Guanyin (観音), przemianowanym potem na Bailin (柏林寺) w dystrykcie Zhaozhou (skąd wziął się pierwszy człon jego nazwiska) w dzisiejszej prowincji Hebei. Nauczał w nim przez 40 lat, aż do swojej śmierci.

Zhaozhou nie założył własnej szkoły, gdyż był zbyt niezależny i wolnomyślicielski. Nie wyobrażał sobie, że może być "przodkiem" dla następnych pokoleń. Jednak wszystkie szkoły chan zwane "pięcioma domami" czerpały z jego nauk i stał się on źródłem inspiracji i mądrości[2].

Gdy minął już wiek 110 lat powiedział:

Mistrz położył się na prawym boku[3] i zmarł 2 dnia 11 miesiąca 897 r. Otrzymał pośmiertny tytuł "Wielki Nauczyciel Granicy Prawdy".

Pozostawił po sobie 13 oświeconych uczniów.

Niestety w jakiś po śmierci mistrza nastąpił okres niepokojów i zamieszek, co spowodowało, że linia przekazu przetrwała do ok. 1000 roku.

Występuje w gong’anach 2, 9, 30, 41, 45, 52, 57, 58, 59, 64, 80, 96 z Biyan lu, 9, 10, 18, 39, 47, 57, 63 z Congrong lu i 1, 7, 11 14, 19, 31, 37 z Bezbramnej bramy.

Dzieła literackie | edytuj kod

Jego nauki, mowy Dharmy został wydane jako Zhaozhou chanshi yulu (趙州禪師語錄). Mistrz chan szkoły caodong Yunmen Yanzhang (1565-1626) w swoim wstępie do wydania tego tekstu, przypisał utworzenie tego zbioru Wenyuanowi, uczniowi Zhaozhou. Jednak najpewniej jedyną przyczyną tego były kilkakrotne wzmianki w tekstach o tym uczniu.

Współcześni badacze raczej to odrzucają. Biografia bowiem zamieszczona w tej pracy została napisana przez innego ucznia mistrza Zhaozhou – Huiconga w 953 r. Ten tekst kończy się także notą zredagowaną przez Chengshi – mistrza ze szkoły chan fayan, ucznia Baizhanga Daohenga. Tekst ten był wydany już w połowie X w., a na pewno przed rokiem 1000[4].

Linia przekazu Dharmy | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Polskie tłumaczenie jego nauk (dokonane z przekładu angielskiego) można znaleźć w książce "Kamienny most. Nauczanie mistrza zen Chao-chou", Miska ryżu 2004
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publication. Boston, 2000 ​ISBN 0-86171-163-7
  • John C.H. Wu The Golden Age of Zen. Image Books (Doubleday). Nowy Jork, 1996 ​ISBN 0-385-47993-X

Przypisy | edytuj kod

  1. John C.H. Wu. The Golden Age of Zen. Str. 98
  2. Tamże, str. 108
  3. Był to nietypowe. Mistrzowie chan umierali zwykle pozostając w pozycji medytacyjnej. Zhaozhou wybrał sposób Buddy
  4. James Greem. The Recorded Sayings of Zen Master Joshu. Str. XXXIII
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zhaozhou Congshen" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy