Zjazd (wspinaczka)


Zjazd (wspinaczka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zjazd to technika, umiejętności przemieszczania się w dół urwistego terenu, ścian budynków itp. wysokich powierzchni z wykorzystaniem liny zamocowanej od góry. Tempo zjazdu ograniczane jest dzięki tarciu liny przechodzącej przez przyrząd zjazdowy wpięty do uprzęży wspinaczkowej. W rzadko obecnie używanej technice zjazdu w kluczu wykorzystywano tarcie liny o ciało wspinacza.

Zjazd z wykorzystaniem dwóch żył liny

Zjazd pozwala na powrót do podstawy ściany po zakończonej wspinaczce, gdy zejście jest niemożliwe. Używany jest również do pokonywania w dół stromych odcinków we wspinaczce, alpinizmie jaskiniowym, speleologii, a także np. w konserwacji obiektów budowlanych. Umiejętności zjazdowe stosuje się też w operacjach wojskowych, policyjnych oraz ratowniczych włączając zwalczanie terroru i działania specjalne.

Zjazd żołnierzy ze śmigłowca

W najprostszym przypadku[1] lina zostaje przeciągnięta do połowy przez ring (kółko) zjazdowy zamocowany do stanowiska. Jej końce zostają zrzucone na dół, a obie żyły przełożone przez przyrząd, wpięty następnie do uprzęży za pomocą karabinka z blokadą zamka. Przytrzymując ręką żyły poniżej przyrządu zjeżdżający reguluje tempo opadania.

Po zakończonym zjeździe linę można odzyskać ciągnąc ją za jeden z końców.

Jeśli lina jest zbyt krótka, aby dotrzeć na sam dół, zjazd rozkłada się na etapy wykorzystując stanowiska pośrednie. W celu wydłużenia zjazdu często korzysta się z dwóch związanych ze sobą lin równej długości[2].

Ze zjazdem wiąże się poważne ryzyko. Około jednej czwartej wypadków śmiertelnych we wspinaczce zdarza się w czasie zjazdu. Najczęstszą przyczyną jest wyrwanie lub inna awaria stanowiska zjazdowego. Inne częste powody to: odpadnięcie w trakcie przygotowań do zjazdu, puszczenie liny skutkujące utratą hamowania w przyrządzie, wyjechanie poza końce liny, gdy nie kończy się ona na ziemi, spadające kamienie zrzucone przy poruszaniu liną, a także błędny montaż układu zjazdowego.

W celu poprawy bezpieczeństwa na popularnych drogach wspinaczkowych montowane są stałe stanowiska zjazdowe. Stosuje się ponadto asekurację na stanowisku w czasie przygotowań do zjazdu, autoasekurację w trakcie zjazdu – samozaciskający się węzeł wykonany z wpiętego do uprzęży repsznura, zawiązany wokół obu żył liny, który przytrzyma je w razie puszenia ręki[3]. Z kolei na końcach liny wiąże się węzły, które nie przejdą przez przyrząd zatrzymując wspinacza. Cały układ jest po zmontowaniu dokładnie sprawdzany.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  1. Craig Luebben: Wspinaczka w skale. tłumaczenie: Tomasz Kliś. Łódź: "Galaktyka", 2006. ISBN 83-89896-51-6.
  2. Pit Schubert: Bezpieczeństwo i ryzyko w skale i lodzie, tom I. tłumaczenie: Piotr Wawrowski. Warszawa: "Sklep Podróżnika", 2011. ISBN 978-83-7136-082-4.

Przypisy | edytuj kod

  1. Nie sposób opisać wszystkie warianty zjazdu. W opisie pominięto elementy zabezpieczające. Sposób użycia danego typu przyrządu określa instrukcja obsługi dostarczana przez producenta.
  2. Węzeł wypada wówczas przy ringu i nie przeszkadza w zjeździe.
  3. Jeśli na dole znajduje się inny wspinacz, może on zabezpieczać zjazd trzymając za końce liny – jej naprężenie spowoduje zatrzymanie zjeżdżającego.
Na podstawie artykułu: "Zjazd (wspinaczka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy