Zofia Branicka


Zofia Branicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zofia z Branickich Potocka (ur. 11 stycznia 1790 w Warszawie - zm. 6 stycznia 1879 w Krzeszowicach) – polska szlachcianka, żona Artura Potockiego, którego poślubiła w 1816, filantropka.

Pochodziła z rodu Branickich, była córką Franciszka Ksawerego i Aleksandry, (mniemaną córką Katarzyny Wielkiej). Z małżeństwa z Arturem Potockim urodziła syna, Adama Potockiego.

Była miłośniczką sztuki, kolekcjonowała m. in. malarstwo włoskie. Jako filantropka była działaczką Arcybractwa Miłosierdzia i Towarzystwa Dobroczynności. Założyła szpital i schronisko dla biednych w Krzeszowicach i nazwała go imieniem męża Artura Potockiego. Patronowała akcji niesienia pomocy rannym w powstaniu styczniowym. Była inicjatorką przebudowy kaplicy Świętego Leonarda na Wawelu, fundatorką kaplicy Potockich w Katedrze Wawelskiej oraz założycielką Biura Ratunkowego dla niesienia pomocy pogorzelcom w pałacu „Pod Baranami”.

Została pochowana w Krzeszowicach 9 stycznia 1879.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Zofia Branicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy