Związek Komunistów Polskich „Proletariat”


Związek Komunistów Polskich „Proletariat” w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Związek Komunistów Polskich „Proletariat”partia polityczna uważająca się za kontynuatorkę Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. ZKP „Proletariat” powstał w 1990 roku[1] w Dąbrowie Górniczej, gdzie miał też swą siedzibę ogólnokrajową. Grupę inicjatywną powołano 7 lipca 1990 na I Zjeździe Organizacyjnym w Katowicach i utworzono Związek Komunistów Polskich „Proletariat”. 28 sierpnia 1990 sąd zarejestrował partię polityczną[1].

W latach 1991–1996 ZKP „Proletariat” wchodził w skład koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej[2], jednak po uchwaleniu – uznanej za 'reakcyjną' (m.in. art. 13 o ustrojach totalitarnych) – konstytucji w 1997 opuścił jej szeregi. 22 maja 2000 Sąd Okręgowy w Warszawie wyrejestrował partię i postawił ją w stan likwidacji. Po rozwiązaniu i uprawomocnieniu się wyroku o likwidacji partii w marcu 2002, w lipcu tego samego roku większość działaczy powołała do życia Komunistyczną Partię Polski, natomiast frakcja mniejszościowa Polską Socjalistyczną Partię Robotniczą[3].

Przewodniczącym ZKP „Proletariat” był dr hab. Zbigniew Wiktor. Sekretarzem i skarbnikiem ugrupowania był Marian Indelak. W partii działali m.in. Ludwik Hass i Zygmunt Najdowski.

Spis treści

Program | edytuj kod

Zagadnienia ustrojowe | edytuj kod

Partia opowiadała się za dążeniem do rewolucji socjalistycznej i utworzenia państwa demokracji ludowej, którego najwyższym suwerenem miał być lud pracujący miast i wsi. Postulowała budowę szerokiego frontu ludowo-patriotycznego, aby przeciwstawić się kapitalistycznej transformacji i stworzyć grunt pod budowę państwa ludowego[4]. Postulowano wprowadzenie jednoizbowego parlamentu, do którego zadań miało należeć stanowienie prawa, wybór oraz zatwierdzenie dekretów prezydenta[5]. Posłowie powinni być wybierani odpowiedzialni przed wyborcami, którzy mogliby ich odwołać w przypadku utraty zaufania[5].

Program gospodarczy | edytuj kod

Partia opowiadała się za zakazem prywatyzacji i reprywatyzacji gospodarki narodowej oraz sprzedaży majątku narodowego zagranicznym inwestorom, a także za zlikwidowaniem możliwości ingerencji zagranicznych podmiotów w polską gospodarkę. Domagała się rozwiązania i zakazania tworzenia prywatnych spółek, które działałyby na bazie przedsiębiorstw i instytucji państwowych, zachowując preferencje dla spółdzielni i sektora państwowego[5]. W kwestii podatków partia opowiadała się za wysokim podatkiem progresywnym od zysków i dochodów, które są przeznaczone na spożycie[5].

Kwestie społeczne | edytuj kod

W kwestiach społecznych Związek Komunistów Polskich „Proletariat” prezentował socjalistyczne stanowisko. Partia domagała się ustawowego zakazu prywatyzacji służby zdrowia, reformy rent i emerytur w sposób zapewniający ten sam poziom życia weteranom pracy, a także opracowanie kierunków polityki mieszkaniowej przez państwo, które miało gwarantować tanie mieszkania oraz zakazu prywatyzacji i komercjalizacji edukacji[6].

Polityka zagraniczna | edytuj kod

Związek Komunistów Polskich „Proletariat” opowiadał się za utrzymaniem stosunków gospodarczych ze wszystkimi partnerami zagranicznymi na zasadach równości i wzajemnych korzyści bez rezygnacji z suwerenności ekonomicznej. Partia była przeciwna przystąpieniu Polski do NATO i Unii Europejskiej[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości na interpelację nr 94 w sprawie działalności Związku Komunistów Polskich „Proletariat” w okresie od 17 października do 31 grudnia 1997 r.
  2. Dieter Bingen: Die polnische Sozialdemokratie (SdRP/SLD): Erbe und Wählerauftrag. Bericht des BIOst Nr. 16/1998, Bundesinstitut für ostwissenschaftliche und internationale Studien, s. 9–10, ISSN 0435-7183 (niem. • ang.)
  3. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2004, s. 223. ISBN 83-229-2493-3.
  4. Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2004, s. 220. ISBN 83-229-2493-3.
  5. a b c d Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2004, s. 221. ISBN 83-229-2493-3.
  6. a b Krystyna Paszkiewicz: Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2004, s. 222. ISBN 83-229-2493-3.
Na podstawie artykułu: "Związek Komunistów Polskich „Proletariat”" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy