Zygmunt Łobaczewski-Wnuczek


Zygmunt Łobaczewski-Wnuczek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Prot Wawrzyniec Łobaczewski-Wnuczek[1][2] (ur. 10 września 1869 w Rymanowie, zm. 28 lutego 1937 w Dolinie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodu Łobaczewskich używających przydomku „Wnuczek”[3]. Urodził się 10 września 1869 w Rymanowie jako syn Erazma i Heleny z Rittelschildów[4]. Jego rodzeństwem byli: Stanisław, Wawrzyniec (1875–1940, pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[5][6]), Maria Celestyna Helena.

Zygmunt Łobaczewski w 1888 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (był to historycznie pierwszy rocznik maturzystów w tej szkole; abiturientami byli wówczas także Włodzimierz Lewicki, Aleksander Stangenhaus)[7][8].Przejął po ojcu majątek[9] i został właścicielem majątku ziemskiego w Zagórzu[1][10]. W 1911 jako właściciel tabularny wraz z wspólnikami posiadał 525 ha w Zagórzu[11] (wcześniej w 1905 obszar 531,7 ha posiadał jego brat Stanisław[12]). W 1909 obaj bracia byli uprawnieni do wyboru posła na Sejm Krajowy Galicji[1].

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1892 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 45 pułku piechoty w Przemyślu. W 1893 roku został przemianowany na oficera zawodowego i przydzielony do 45 pułku piechoty. Otrzymał starszeństwo z 1 maja 1894 roku w stopniu podporucznika. W 1895 roku został przeniesiony do korpusu oficerów kawalerii i przydzielony do 5 pułku dragonów w Marburgu. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1898 roku. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1916 roku. Jego oddziałem macierzystym był 1 Galicyjski pułk ułanów[13].

27 maja 1919 roku został przydzielony do komisji asenterunkowej koni w Sanoku[14]. 5 czerwca 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918 roku[15][16]. 31 stycznia 1920 roku został przeniesiony do 8 pułku ułanów jako oficer nadetatowy z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku inspekcyjnego oficera sztabowego kawalerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego Grodno[17]. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. W latach 1920–1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków”. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był nadal 8 pułk ułanów w Krakowie[18][19]. 14 kwietnia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[20]. Z dniem 1 listopada 1921 został przeniesiony w stan spoczynku[21][22]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu pułkownika jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[23]. Na emeryturze mieszkał w Krakowie[24][25][26]. W 1934 roku jako pułkownik stanu spoczynku kawalerii pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Nisko. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X i pozostawał w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X[27]. Zmarł 28 lutego 1937 w Dolinie, położonej pomiędzy Sanokiem a Zagórzem[28].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Wykaz posiadaczy dóbr tabularnych, uprawnionych do wyboru posła na Sejm krajowy w ciele wyborczym większych posiadłości okręgu wyborczego sanockiego. „Gazeta Lwowska”, s. 9, Nr 100 z 4 maja 1909. 
  2. W publikacji pt. Sprawozdanie C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1888 tożsamość została podana jako Zygmunt Łobaczewski. Roczniki Oficerskie z lat 20. i 30. wskazywały tożsamość Zygmunt Łobaczewski-Wnuczek. W Wojsku Polskim służył także mjr Zygmunt Łobaczewski, poległy w 1919 i odznaczony Orderem Virtuti Militari. Por. Pomniki. Zygmunt Łobaczewski. rossa.lt. [dostęp 2016-10-29].
  3. Zagadnienia i odpowiedzi. „Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie”. 8, s. 215, 1926-1927. Polskie Towarzystwo Heraldyczne we Lwowie. 
  4. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1887/1888 (zespół 7, sygn. 6). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 322.
  5. Andrzej Brygidyn: Sanocka Lista Katyńska. Jeńcy Kozielska, Ostaszkowa, Starobielska oraz innych obozów i więzień Polski kresowej pomordowani w Rosji Sowieckiej. Sanok: 2000, s. 47.
  6. Uroczystość rocznicowa wspaniałą lekcją historii i patriotyzmu (pol.). esanok.pl, 2013-04-16. [dostęp 2013-07-27].
  7. Sprawozdanie C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1888. Sanok: Fundusz Naukowy, 1888, s. 96.
  8. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2020-03-14].
  9. Zagórz (pol.). truskolascy.info. [dostęp 2013-07-27].
  10. Historia. zagorz.pl. [dostęp 2016-10-29].
  11. Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 24.
  12. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  13. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 907, 1005.
  14. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2296.
  15. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 65 z 12 czerwca 1919 roku, poz. 2057.
  16. Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 67.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 7 lutego 1920 roku, s. 56.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 24 z 30 czerwca 1920 roku, poz. 620.
  19. Spis oficerów 1921 ↓, s. 251, 746.
  20. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, poz. 554.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 sierpnia 1921 roku, s. 1313.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 33, sprostowanie.
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 739.
  24. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1579.
  25. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1408.
  26. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 885.
  27. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 335, 1043.
  28. Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. Ł 1937, (Tom K, str. 66, poz. 22).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zygmunt Łobaczewski-Wnuczek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy